Steve Jobs.The Man in the Machine (2015) 23.976 fps OCR runtime 02:08:39
หลังจากหลายชั่วโมงของการจัด สิ่งนี้ให้เข้าที่เข้าทาง...
โอ้ดูสิ ผมออกทีวี
- เจ๋งใช่ไหม - ใช่เลย
- คุณออกทีวีที่นิวยอร์กด้วย - อะไรนะ
- ไม่ ไม่นะ - ใช่สิ
- ออกเหรอ จริงหรือเปล่า - ใช่ พวกเขาฉายภาพคุณที่นิวยอร์ก
พระเจ้า
ผมจะเอาอันนี้ใส่หูนะครับ
- จริงเหรอ - มันคือทอล์คแบค
- พวกเขาจะคุยกับคุณ - มันไม่ใช่ของจริงใช่ไหม
อยากได้รูปผมตอนนี้เลยเหรอ
- นั่งรอตรงนี้ก่อนครับ - พระเจ้า
บอกด้วยว่าห้องน้ำอยู่ไหน
เพราะผมป่วยเป็นโรคร้าย
และพร้อมจะอาเจียนตลอดเวลา
- อยู่ขวาข้างหอประชุม - เยี่ยม
ไม่ได้ล้อเล่นเลย
เราพร้อมแล้ว นิวยอร์กรอจะถ่ายเขาแล้ว
(5 ตุลาคม 2011)
ถ้าคุณมองที่ตาผมคงจะ ดูออกว่าผมร้องไห้นิดหน่อย
ดูเหมือนมันไร้สาระมาก เพราะผมไม่เคยพบชายคนนี้มาก่อน
ผมรู้ว่าชีวิตมันสั้นนัก แต่ผมก็แค่...
หวังว่าเขาจะอยู่กับเรานานกว่านี้
มั่นใจว่าหลายคนอยู่ได้นาน แต่...
สิ่งที่ผมใช้อยู่ตอนนี้ ไอแมค เขาเป็นคนสร้าง
เขาสร้างไอแมค เขาสร้างแมคบุค
เขาสร้างแมคบุคโปร เขาสร้างแมคบุคแอร์
เขาสร้างไอโฟน เขาสร้างไอพอด
ใช่ เขาสร้างไอพอดทัช เขาสร้างทุกอย่างเลย
(ขอให้ไปสู่สุคติ)
(คิดอย่างแตกต่าง)
ไม่บ่อยนักที่ทั้งโลก ดูเหมือนจะสูญเสียไปด้วยกัน
แต่หลังจากการตายของสตีฟ จ็อบส์
ผู้ร่วมก่อตั้งแอปเปิ้ล และนักฝันผู้โดดเดี่ยว
ทั้งวันเราได้ดูสิ่งที่เป็นกระแสโลก
บนเฟซบุ๊ก หลายล้านคนเปลี่ยน รูปโปรไฟล์เป็นโลโก้แอปเปิ้ล
เหมือนเป็นปลอกแขนไว้ทุกข์ เป็นการแสดงความซาบซึ้ง
เราคอยเฝ้าสังเกตแฮชแท็ก "ขอบคุณสตีฟ"
ข้อความทวีตที่ผมชอบเมื่อคืน
คือ 4 ตัวอักษรง่าย ๆ ที่บอกว่า "iSad"
สวัสดีครับ
พอสตีฟ จ็อบส์ตาย ผมงงไปหมด
ทำไมคนหลายล้านคนถึงเศร้า ทั้งที่ไม่รู้จักเขางั้นเหรอ
ผมเคยเห็นตอนจอห์น เลนนอน กับมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
แต่สตีฟ จ็อบส์ไม่ใช่นักร้อง หรือผู้นำสิทธิมนุษยชน
นักวิจารณ์พากันตกใจ
กับความเข้มข้น และพลังคลื่นอารมณ์นี้
มันคืออะไรกัน และผมก็คิดว่า มันเป็นความรักที่แท้จริง
จ็อบส์ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เป็นหนึ่งเดียวคนนั้นในโลกนี้
ที่สามารถสร้างผลิตภัณฑ์ ทางเทคโนโลยีที่คนรัก
วอล-อี
ผมชอบวอล-อี หนังของจ็อบส์ ที่พิกซาร์สร้างและผมรักไอโฟนของผม
แต่ความโศกเศร้าต่อจ็อบส์ดูเหมือนจะ อยู่เหนือสิ่งต่าง ๆ ที่เขาทิ้งไว้
เราอาลัยอาวรณ์ผู้ชายคนนี้ แต่ทำไมล่ะ
หลังฉาก จ็อบส์อาจจะเป็นคน หลอกลวง โหดเหี้ยมอำมหิต
แต่เขาได้ใจเราไปโดยการชักจูงเราว่า แอปเปิ้ลเป็นสัญลักษณ์อุดมคติชั้นสูง
ไม่เหมือนกับบริษัทอื่น ๆ มันต่างกัน
อรุณสวัสดิ์และต้อนรับสู่การประชุม หุ้นส่วนแอปเปิ้ลประจำปี 1984
ขอเปิดการประชุมด้วย ท่อนหนึ่งในบทกวีเก่าแก่
เป็นบทกวีเก่า 20 ปี โดยดีแลน นั่นคือบ๊อบ ดีแลน
มาเถอะเหล่านักเขียนและนักวิจารณ์ ที่ทำนายทายทักด้วยปากกา...
เบิกตาของท่านให้กว้าง โอกาสจะไม่หวนมาอีก
และอย่าด่วนสรุปไป วงล้อยังคงหมุนอยู่
และบอกไม่ได้ว่ามันเอ่ยถึงใคร
เพราะผู้พ่ายแพ้จะชนะในวันหน้า เพราะกาลเวลาเปลี่ยนไปเสมอ
จ็อบส์ชอบดีแลน อาจเป็นเพราะ เขาไม่ได้เป็นแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง
เขาเป็นนักเล่าเรื่องที่จะเป็น อะไรก็ได้ที่เราอยากให้เป็น
ฉันไม่รู้ความหมายของ "All Along The Watchtower" ด้วยซ้ำ
ฉันว่ามันเป็นหนึ่งใน ชิ้นงานกวีที่สวยงาม...
น่าหลงใหล ชาญฉลาดที่สุด มันเหมือนสตีฟเลย
"มันต้องมีทางออกจากที่นี่..." แล้วไงต่อนะ
"ตัวตลกกล่าวกับโจร"
เขาเป็นทั้งคู่เลย
(สตีฟ จ็อบส์: ชายในเครื่องจักร)
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับชีวิตของเขา
นอกเหนือจากงาน ครอบครัวและอาชีพ
มันมีเหรียญอีกด้านหนึ่ง
เป็นสิ่งเดียวกัน
ที่ทำให้หลายคนอยากเป็น นักกวีแทนที่จะเป็นนายธนาคาร
และผมคิดว่านั่นเป็นจิตวิญญาณเดียวกัน ที่เขาใส่ไปในผลิตภัณฑ์
และผลิตภัณฑ์เหล่านั้นก็เป็น สิ่งประดิษฐ์และมอบให้กับทุกคน
และพวกเขาสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณนั้น
คอมพิวเตอร์เป็นสิ่งที่ตรงไปตรงมา เป็นเครื่องจักรประจำวัน
วิธีง่าย ๆในการเรียนรู้ หลักการทำงาน...
ก็คือคอมพิวเตอร์ค่อนข้างไร้วิญญาณ
มันทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีใครสั่ง
ตอนที่ผมโตขึ้น คอมพิวเตอร์ ไม่ใช่สิ่งที่น่าชื่นชอบเลย
มันเป็นอะไรที่น่ากลัว
มันใหญ่โต ไม่มีความเป็นมนุษย์ สร้างขึ้นโดยบริษัทไร้หน้า
แต่สำหรับจ็อบส์ มันต่างกัน
ผมได้เห็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรก ตอนอายุ 12 ปี ที่นาซ่า
เรามีองค์กรนาซ่าท้องถิ่น มันเป็นปลายทาง
ที่เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ เครื่องใหญ่ที่ไหนสักแห่ง
นี่เป็นหนึ่งในจอเฝ้าสังเกต ที่เขาอาจจะใช้ในอนาคต
มันดูเหมือนเครื่องพิมพ์ดีดธรรมดา
บ่อยครั้งที่อุปกรณ์ในอดีต...
ถูกออกแบบมาเพื่อเครื่องจักรอื่น ๆ
ไม่ใช่สำหรับคนจริงๆ
ผมเห็นคอมพิวเตอร์เครื่องที่สอง อีกไม่กี่ปี ฮิวเลตต์-แพคการ์ด 9100
เครื่องคิดเลข 9100
มันใหญ่มาก ๆ มีหลอดภาพเล็ก ๆ เป็นจอแสดงผลอยู่บนนั้น
และผมก็มีโอกาสได้เล่นหนึ่งใน เครื่องเหล่านั้นในปี 1968
ผมเริ่มไปที่...
แล็บค้นคว้าวิจัยฮิวเลตต์-แพคการ์ด ของเพาโล อัลโต ทุกคืนวันอังคาร
และใช้เวลาว่างพยายามเขียนโปรแกรม
ผมลุ่มหลงในสิ่งนั้น
เรามีอุปกรณ์ชี้ลูกศร ที่เรียกว่าเม้าส์
ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเรา เรียกมันว่าเม้าส์
ปี 1968 โด เอ็นเกลบาร์ท ผู้ประดิษฐ์เม้าส์จากสแตนฟอร์ด
กำลังถามคำถามใหม่
เกี่ยวกับธรรมชาติของการเปลี่ยนแปลง ความสัมพันธ์ของมนุษย์กับคอมพิวเตอร์
ถ้าในสำนักงานของคุณ คุณในฐานะคนทำงานใช้สมอง
มีหน้าจอคอมพิวเตอร์
ที่ส่งข้อมูลโดยคอมพิวเตอร์ ที่อยู่กับคุณได้ทั้งวัน
ที่รับผิดชอบ ตอบสนอง...
ตอบสนองทันทีต่อ ทุกปฏิกิริยาของคุณ
คุณจะได้รับคุณค่าจากมันมากแค่ไหน
เราต้องการคำแนะนำเพื่อ ช่วยนำทางความสัมพันธ์ใหม่นี้
ชีวิตผู้ใหญ่ทั้งชีวิตของผม ใช้เวลาในการสร้างคอมพิวเตอร์ส่วนตัว
ประวัติวิชาชีพและงานอดิเรกของผม
และชีวิตตอนโตของผมเหมือนกันหมด
และมันยากมากที่จะแยก สิ่งหนึ่งออกจากสิ่งอื่น ๆ
ผมมาจากสถานที่ที่เรียกว่า ซิลิคอนวัลเลย์, แคลิฟอร์เนีย
และคุณจะเห็นว่ามีอุปกรณ์ อิเล็กทรอนิกส์อยู่รอบ ๆ
ครูสอนวิชาอิเล็กทรอนิกส์รู้ว่าผมมี ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์หลากหลาย
มันเกินกว่าสิ่งที่เขา สอนผมได้ในโรงเรียน
เขารู้ว่าตอนที่ผมอยู่ใน ห้องเรียน ผมได้แต่นั่งเล่น
แกล้งเพื่อนนักเรียนคนอื่น
อย่างเอาผมเส้นเล็กมัดรอบกระแสไฟฟ้า
พอเขาเสียบปลั๊กวิทยุมันก็จะระเบิด
(สตีฟ วอซเนียก ผู้ร่วมก่อตั้งแอปเปิ้ล)
พอผมคิดถึงเรื่องนั้น
ผมไม่คิดว่าผมเคยมีเพื่อน ที่ไม่ได้บ้าเทคโนโลยี
ผมเจอวอซตอนอายุ 12-13 ปี
เขาเป็นคนแรกที่รู้เรื่อง อิเล็กทรอนิกส์มากกว่าผม
และสิ่งหนึ่งที่วอซและผมทำ คือเราสร้างบลูบ๊อกซ์ขึ้นมา
(ความลับของกล่องบลูบ๊อกซ์)
วันหนึ่ง ผมหยิบนิตยสารขึ้นมา
และเริ่มอ่านเรื่อง โฟนฟรีคส์กับบลูบ็อกซ์
(มือถือโฟนฟรีคส์จัดการธุรกิจ)
พอโฟนฟรีคส์มีการประชุม
พวกเขาจัดในห้องบอลรูม ที่โรงแรมนิวยอร์กเมื่อไม่นานนี้
มีการแจกหน้ากากที่ประตู ผู้เข้าร่วมไม่บอกชื่อจริง
บลูบ็อกซ์เป็นอุปกรณ์เล็ก ๆ สำหรับ ใส่เสียงพิเศษในโทรศัพท์ใครก็ได้
และเสียงนั้นจะเชื่อมต่อ กับคุณที่ไหนก็ตามที่ต้องการ
พออ่านมาครึ่งเรื่อง ผมก็โทรหาสตีฟ จ็อบส์
และเริ่มอ่านให้เขาฟังทางโทรศัพท์
มันมีทางที่จะหลอก ระบบโทรศัพท์ทั้งหมด
ให้คิดว่าคุณเป็น คอมพิวเตอร์โทรศัพท์
และเปิดตนเองให้คุณ โทรหาใครก็ได้ในโลกฟรี
คุณสามารถโทรจากตู้โทรศัพท์ ไปที่ไวท์เพลนส์ นิวยอร์ก
ส่งสัญญาณดาวเทียมไปยุโรป
และคุณจะไปได้รอบโลก และโทรเข้าโทรศัพท์จ่ายเงินข้างบ้าน
ตะโกนใส่โทรศัพท์ ประมาณ 30 วินาที
มันจะออกมาที่ปลายสาย ของโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่ง
และเขาก็พูด "สวัสดี" เว้นสักพักก็มีเสียง "เป็นไงบ้าง"
"สบายดี" ประมาณนั้น
บางคนอาจจะสงสัย ว่าทำไมถึงมีคนอยากทำแบบนั้น
ในการกลั่นแกล้งบริษัทโทรศัพท์
และผมต้องขอบอกว่า นี่เป็นเรื่องผิดกฎหมาย
ในมหาวิทยาลัยผมมีบลูบ็อกซ์ เป็นของตัวเอง มันสำคัญนะ
เพราะตอนนั้น การโทรทางไกลแพงมาก
มันเป็นวิธีเชื่อมโยงกับมนุษย์
นี่กลายมาเป็นจุดขาย สำคัญของจ็อบส์เช่นกัน
แม้ว่าเขาจะปล่อยให้คนอื่น ทำงานด้านเทคนิค
ผมมีบลูบ็อกซ์แบบนี้
ผมทำการพลิกแพลงในนั้น ที่ไม่เคยทำได้ดีขนาดนั้นมาก่อน
ในการออกแบบอื่น ๆ ในชีวิต
และสตีฟ จ็อบส์ก็บอกว่า "เฮ้ ทำไมเราไม่ขายมันล่ะ"
คุณจะนึกไม่ออกว่าจะโทรหาใคร
แต่มันเป็นสิ่งวิเศษที่วัยรุ่น 2 คน
สามารถสร้างกล่องนี้ ด้วยชิ้นส่วนมูลค่า 100 ดอลลาร์
และควบคุมระบบโครงสร้างพื้นฐาน มูลค่าหลายพันล้าน
ในเครือข่ายโทรศัพท์ทั้งโลก
เราควบคุมโลกได้เลยนะ
ควบคุมมันในบลูบ็อกซ์
แต่บางอย่างมันมีอำนาจ มากกว่าการควบคุม
การมีอิทธิพลในกรณีของแอปเปิ้ล และมันก็ใกล้เคียงกันมาก
มาถึงวันนี้ ผมรู้สึกจริง ๆ
ว่าถ้าเราไม่ได้มี ประสบการณ์บลูบ๊อกซ์นั่น
ก็ไม่น่าจะมีคอมพิวเตอร์แอปเปิ้ล
ผมว่าจ็อบส์เป็นนักเล่าเรื่องมาตลอด
มันมีความรู้สึกที่ว่า เขากำลังสร้างตัวตนขึ้นมาเสมอ
ครั้งแรกที่ผมนั่งกับเขา ช่วยกันเขียนเรื่องขึ้นมา
เขาถามผมทันทีว่าผมอ่าน...
"การปฏิวัติโครงสร้างวิทยาศาสตร์" ของธอมัส คูห์น หรือยัง
ผมคิดว่าเปลี่ยนบุคลิกภาพ
ตามความคิดที่เขาพบในตัวคูห์น
ผลที่ยากจะคาดเดาที่สร้าง...
การเปลี่ยนกระบวนทัศน์ ซึ่งเมื่อทุกคนตื่นเช้าขึ้นมา...
พวกเขาก็คิดในวิธีที่ต่างไป
และผมเชื่อว่าเขาคิดว่า เขาเป็นผู้เปลี่ยนกระบวนทัศน์
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องของเขา เขาอยากจะมีรอยเท้าในทั้ง 2 โลก
เขาอยากเป็นผู้เปลี่ยนศาสนา แต่ก็อยากเป็นผู้ชอบธรรมทางกฎหมาย
นี่คือวีดิโอคำให้การของพยาน สตีเว่น พี จ็อบส์
เราบันทึกกันตอน 9.22 น.
เรามาดูประวัติการจ้างงาน หลังปี 1973 สักหน่อยได้ไหม
ผมถูกจ้างโดยอาตาริ นักสร้างวีดิโอเกม
- ช่วงเวลาไหน - ผมไม่รู้ น่าจะต้นยุค 70
(ปอง)
ความสร้างสรรค์ เป็นเรื่องของอนาธิปไตย
(โนแลน บุชเนลล์ ผู้ร่วมก่อตั้ง, อาตาริ)
ผมอยู่วงการธุรกิจวีดิโอเกมมา 2 ปี
และวัฒนธรรมของบริษัทเราคือ "ทำงานให้หนัก เล่นให้เต็มที่"
บาปกำเนิดที่แท้จริงของแอปเปิ้ล
จริงๆ แล้วเกิดขึ้น ก่อนที่บริษัทจะก่อตั้ง
จ็อบส์ออกจากมหาวิทยาลัยรีด และกลับไปที่ ซิลิคอน วัลเลย์
วอซทำงานอยู่ที่ HP
ผมเป็นเด็กเนิร์ด
ตอนออกแบบเครื่องคิดเลขที่ ฮิวเลตต์-แพคการ์ด เสร็จตอนกลางวัน
ผมจะทำงานเล็ก ๆ ของตัวเอง
ผมเห็น "ปอง" ในช่องโบว์ลิ่ง และผมบอกว่า
"ผมรู้จักการออกแบบทางตรรกศาสตร์ และรู้จักวงจรไฟฟ้าโทรทัศน์
ผมจะใช้ทีวีที่บ้าน พ่วงสายเข้าไป" และผมก็ได้สร้าง "ปอง" ด้วยตัวเอง
สตีฟกลับมาจากมหาวิทยาลัยรีด
และเห็นผมสร้างเกมปองของตัวเอง
ทำให้เขาเกิดความคิดที่จะไปอาตาริ
เขานำวงจรไปให้ที่นั่นดู
และเขาก็ได้งานไป
สตีฟเข้ามาและบอก ในแบบของสตีฟ จ็อบส์
"ผมจะไม่ไป จนกว่าคุณจะจ้างผม"
และผมซาบซึ้งในความหนักแน่นของเขา ถ้าเขาเริ่มแล้ว เขาจะไม่ลดละ
ผมมีโครงการเล็ก ๆ ที่ทุกคนเอาแต่ปฏิเสธ
เป็นโครงการที่ชื่อว่า "เบรกเอาท์"
และสุดท้ายผมก็บอกไปว่า "สตีฟ ทำสิ่งนี้ให้หน่อย"
ลึก ๆในใจ...
ผมรู้มาว่าวอซมาหาอยู่ตลอด หลังจากเลิกงานที่ HP ทั้งวัน
และผมก็คิดว่า "ได้สิ ผมจะให้สตีฟทำกะกลางคืน"
"วอซจะมาหา ผมจะได้สตีฟ 2 คน โดยจ่ายในราคาคนเดียว"
สตีฟบอกว่า "โนแลน บุชเนลล์ ของอาตาริอยากสร้างอีกเกม"
แต่เรามีเวลาแค่ 4 วัน สตีฟว่างั้น
ตอนที่เกมทำจากชิพส์ และมันไม่ใช่โปรแกรม
4 วันมันไม่น่าจะเป็นไปได้ นี่เป็นงานที่ต้องทำหลายเดือน
ผมทำการออกแบบทั้งหมด
แล้วสตีฟจะทำวงจร ที่ผมออกแบบสักพัก
เราไม่ได้นอน 4 วัน 4 คืน ไม่ได้หยุดเลย ทั้งคู่บ้าไปแล้ว
และเราก็ได้ "เบรกเอาท์" เพื่อส่งไป ที่อาตาริ และเขาก็จ่ายเงินมา
(จบเกม)
หลังจากนั้นวอซกับผม ก็ออกไปทานอาหารเย็นกัน
เขาพูดถึง "เบรกเอาท์"
แล้วผมก็บอกว่า "พวกคุณได้เงินดีมากจากงานนั้น"
เขามองผมแบบงง ๆ ผมก็พูดว่า
"ใช่ คุณทำได้ดีมากเลย"
"ผมคิดว่าพวกคุณน่าจะได้โบนัส อย่างน้อย 5,000 ดอลลาร์"
ใช่ เขาได้ 7,000 ดอลลาร์ แต่เขาบอกผมว่าได้มา 700 ดอลลาร์
และเขาเขียนเช็คให้ผม 350 ดอลลาร์
มันเจ็บปวดเพราะเราเป็นเพื่อนกัน
แล้วคุณทำแบบนั้นกับเพื่อนเหรอ
ถ้าเขาบอก "ผมต้องการเงิน" ผมจะบอกว่า "เอาไปให้หมด"
ผมดีใจที่ได้ร่วมทำโครงการนี้
ผมว่าสตีฟ...
เป็นคนที่มีแรงขับเคลื่อนสูง
และมักใช้ทางลัดเพื่อบรรลุเป้าหมาย
แอปเปิ้ลเป็นละครซิทคอม และเป็นละครซิทคอมอายุ 30 ปี
มีสตีฟเป็นตัวละครหลัก
สิ่งนี้ถูกเขียนไว้เมื่อ ธันวาคม 1976
ที่จริงมันเริ่มจากการพูดว่า "แอปเปิ้ลคือใคร" ซึ่งนานมากแล้ว
(เรจิส แมคเคนน่า ผู้ให้คำปรึกษาด้านการตลาดไฮเทค)
เขากับวอซเข้ามา สตีฟไว้ผมยาวถึงหลัง
ไว้หนวดแบบโฮจิมินห์ รองเท้าเบอร์เกนสต็อก
และวอซเนียกน่าจะดูดีขึ้นหน่อย แต่ไม่เท่าไร
ผมเคยชอบโฆษณาของอินเทล
ผมเคยโทรหาพวกเขาอยู่วันหนึ่ง ถามว่า "ใครทำโฆษณาให้พวกคุณ"
พวกเขาบอก "เรจิส แมคเคนน่า"
"เรจิส แมคเคนน่า มันคืออะไร" เขาบอกว่า "ไม่ มันเป็นชื่อคน"
วอซเนียกมีบทความวิชาช่าง ในแอปเปิ้ล 2
เขาอยากให้เราเอาไปลงนิตยสาร
ไม่มีใครอ่านรู้เรื่อง เพราะมันเป็นวิชาช่าง
ผมก็เลยบอกเขาไปว่า ผมต้องเขียนใหม่
และเขาไม่พอใจเรื่องนี้
เขาบอกว่า "ไม่มีใครที่จะมาเขียนของผมใหม่ได้"
ผมก็เลยบอกไปว่า "งั้นผมก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้
ถ้างั้นก็ออกไปด้วย"
สตีฟโทรกลับมา และเขาก็โน้มน้าวผม
ว่าเขาน่าจะเป็นคนเดียว ที่เราจะร่วมงาน
และวอซเนียกน่าจะทำการออกแบบ และสร้างสิ่งต่างๆ
ซึ่งเป็นวิธีทำธุรกิจส่วนใหญ่
พวกวิศวกรทำงานเบื้องหลัง
และคุณทำงานกับนักลงทุน หรือนักการตลาด
คุณคิดมาก่อนไหมว่า สตีฟจะเป็นคนนั้นได้
แน่นอนอยู่แล้ว คุณเพียงใช้เวลา อยู่กับเขาสัก 2-3 นาทีแล้วจะรู้
เขามีความสามารถ
ในการพูดถึงแนวโน้มของสิ่งที่ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะทำได้
และผมคิดว่าหัวใจสำคัญ ไม่ใช่แค่การพูดถึงผลิตภัณฑ์
แต่เป็นการให้แนวคิดเกี่ยวกับ ความเป็นไปได้ในการใช้ผลิตภัณฑ์นี้
และรุ่นต่อไปจะเป็นยังไง
เขาทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการเดินหน้า
- คุณมีเครื่องคิดเลขกี่เครื่อง - น่าจะ 2
คุณใช้เครื่องรับจ่าย เงินธนาคารอัตโนมัติหรือเปล่า
- ใช่อยู่แล้ว - ชีวิตกำลังล่อให้คุณ...
เข้าไปเรียนรู้สิ่งนี้ มันจะไม่เกิดขึ้นในพริบตา
และไม่ได้เป็นวิสัยทัศน์แบบ หนังสือ "1984" อย่างแน่นอน
มันเป็นอะไรที่ค่อยเป็นค่อยไป และเป็นมนุษย์อย่างมาก
และจะล่อตาล่อใจให้คุณเรียนรู้วิธีใช้
การส่งผ่านจากงานอดิเรก สู่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
ไอเดียทั้งเหมดขับเคลื่อนโดยสตีฟ
เขาพยายามบอกว่า เราต้องทำตัวเราให้แตกต่าง
และก้าวออกมาจาก อาณาจักรของงานอดิเรก
มันลงเอยด้วยการออกจากห้อง และบอกว่า...
"เรากำลังเรียกตัวเองว่า คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล"
ผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมบอกว่า
เราไม่ได้อยู่ในช่วงเริ่มต้นปฏิวัติ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอีกแล้ว
เราอยู่ท่ามกลางมันเลยล่ะ ขอบใจนะ
และมันเป็นไอน้ำที่จับตัวกัน
โดยมีคนกระโดดขึ้นมามากขึ้นทุกวัน
ทุกวันนี้ผมใช้คอมพิวเตอร์เพื่อ ประมวลผลคำเป็นส่วนใหญ่
ฉันใช้โปรแกรมประเมินสุริยคติ
เราใส่ระบบการคำนวณทั้งหมดลงไป
แม่บ้านสามารถใช้เก็บสูตรอาหาร
ไว้ปรับสมุดเช็คของผม
เราจัดทำแถลงการณ์ ของสโมสรคอมพิวเตอร์
- เล่นเกม - ซื้อของผ่านไปรษณีย์
- จัดทำงบประมาณ - การลงคะแนนโบลิ่ง
- อีเมล - ชายคนหนึ่งสามารถสร้างสรรค์ได้
หมายถึงเขาสามารถใช้สำหรับ อะไรก็ตามที่จินตนาการ
นี่เป็นจักรยานของศตวรรษที่ 21
ที่ขยายความสามารถของ ปัญญาชนที่มนุษย์พึงมี
ผลกระทบที่จะมีต่อสังคม
จริง ๆ แล้วมากมายกว่า...
การปฏิวัติปิโตรเคมี ที่เคยเกิดขึ้นเสียอีก
นิตยสารไทม์ ผมคิดว่า
ที่บอกว่าเขาสร้างอุตสาหกรรม ขึ้นมาได้เพราะเขาไม่ย่อท้อ
พลังที่นิตยสาร "ไทม์"
ตัดสินใจทำบุคคลแห่งปี แต่ปีนั้นเป็น...
คอมพิวเตอร์แห่งปี
ผมถูกย้ายมาที่หน่วยงาน ในซานฟรานซิสโก
และผมเริ่มจะติดใจมากขึ้น กับความจริงที่ว่า...
มีเรื่องราวมากมาย ในแคลิฟอร์เนียส่วนนี้
ระหว่างซานโฮเซกับซานฟรานซิสโก
เรื่องแปลก ๆ เหล่านี้ บริษัทเล็ก ๆ
ที่สำคัญคนทางฝั่งอีสต์โคสต์
ไม่เคยได้ยินและไม่เคยสนใจมาก่อน
และผมก็สนใจแอปเปิ้ล
และสตีฟเป็นอย่างมาก เป็นคนแรก ๆในบริษัท
ที่ชัดเจนที่สุด น่าสนใจที่สุด และแปลกที่สุด
สตีเว่น จ็อบส์ช่วยสร้างคอมพิวเตอร์ แอปเปิ้ลเครื่องแรก ในโรงรถของเขาเอง
ตอนนี้เขาอายุ 26 ปี และเป็นประธานผู้บริหาร
มีการโต้เถียงกันว่าควรใช้ ชื่อว่าแอปเปิ้ลดีหรือไม่
รูปแบบทั้งหมดของ อุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์
และธุรกิจคอมพิวเตอร์คือ IBM
บริการธุรกิจอื่น ๆในอนาคตเป็นไปได้ ว่าสร้างขึ้นวันนี้โดย IBM
IBM เป็นองค์กรนิรนาม
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นประธาน พวกเขาเองก็อาจจะไม่รู้เหมือนกัน
โลโก้ IBM ดูเหมือน แกะสลักมาจากหินอ่อนโรมัน
เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ เป็นเจ้าของทุกสิ่ง
และเราตรงกันข้ามกันเลย ซึ่งคือ...
"มาทำให้สตีฟดูดีมีระดับ มาเล่าเรื่องของเรากันเถอะ"
การทำงานในโรงรถนี้ จ็อบส์เพื่อนร่วมห้องมัธยมปลาย
ที่มีตำแหน่งค่อนข้างใหญ่โต ในบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้ามีชื่อ
และการใช้ชิพวิลิคอนอันเล็ก สร้างบอร์ดคอมอันเล็กนี้ขึ้นมา
(เดอะ การาจ 2014)
ตลกดีนะ เมื่อก่อนนี้ เรื่องโรงรถเป็นเรื่องเล็กน้อย
อนาคตกลายมาเป็นเรื่องให้นึกถึง
พอมีคนเริ่มตามเรื่อง ในอดีตหรืออะไรแบบนี้
ผมบอกสตีฟแบบนี้ ลูกค้าของเราส่วนใหญ่...
มันมีเพลง "Fiddler on the Roof" ที่เทฟเย่ร้อง
เขาบอกว่า ถ้าฉันรวย และเขาก็บอกว่า ฉันจะนั่งอยู่ในวัด
และก็บรรยายให้คนฉลาดฟังทั้งวัน
และมันไม่สำคัญว่าจะผิดหรือถูก
พอคุณรวยพวกเขาคิดว่าคุณก็รู้
ในธุรกิจเทคโนโลยี
คุณต้องแสดงให้เห็นว่า คุณประสบความสำเร็จ เพื่อบนเวที
มันนำไปสู่ธุรกิจ 25 พันล้านดอลลาร์
และคอมพิวเตอร์ขนาด เครื่องพิมพ์ดีดในตลาดของวันนี้
สตีฟ จ็อบส์ผมรู้ว่านี้เป็นลูกของคุณ และคุณสร้างอาชีพโดยไม่สนใจรอบข้าง
แต่คุณก็เป็นนักปราชญ์ด้วย
คุณเห็นเนื้อแท้ของความเป็นไปได้ ของความเลวร้ายออกมาจากสิ่งนี้ไหม
ผมคิดว่าหนึ่งในหลาย ๆ สิ่ง ที่คุณต้องมองดู...
คือคุณต้องไปดูเด็กเหล่านี้ ที่ใช้สิ่งนี้
และสิ่งที่คุณพบมันค่อนข้างจะ ไกลจากความอันตราย
ในผลกระทบ สิ่งที่คุณเห็น...
คือผลสะท้อนโดยทันที ในส่วนของตัวมันเอง
ด้านความสร้างสรรค์มันออกมาชัดเจน
เขายอมรับว่าคอมพิวเตอร์ เหมือนเป็นอวัยวะส่วนหนึ่ง
นั่นเป็นสิ่งที่คนต้องการและฉันคิดว่า เขาก็รู้สึกแบบนั้น เขารู้อยู่แล้ว
หนังสือเล่มแรก ในวัฒนธรรมคอมพิวเตอร์ ของฉันชื่อว่า "ตัวตนที่ 2"
คำกล่าวอ้างที่ฉันใช้ตั้งชื่อก็คือ
เมื่อคุณนึกถึงคอมพิวเตอร์
คุณใส่สิ่งเล็ก ๆที่เป็นหัวใจของคุณ เข้าไปในหัวใจคอมพิวเตอร์
และคุณมาคิดถึงตัวเองมากมาย
บริษัทของเราทั้งหมด พื้นฐานปรัชญาของเราทั้งหมด
ถูกพบว่าเป็นหนึ่งทฤษฎี และหนึ่งทฤษฎีนั้น
เป็นสิ่งที่มีอะไรพิเศษมาก และต่างกับหลักประวัติศาสตร์
ที่เข้ามาแทนที่เมื่อคุณมี คอมพิวเตอร์ 1 เครื่องเต่อ 1 คน
คุณมีโอกาสได้พบจ็อบส์หรือยัง
ค่ะ ฉันพบเขาหลายครั้งแล้ว
คุณสัมผัสได้จากการคุยกับเขาไหม
ว่าเขาเข้าใจถึงสิ่งที่เขา กำลังทำอยู่จริง ๆ ไหม
ฉันว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่เขาทำอยู่นะ
เขารู้ว่าเขาสร้างสิ่งที่คุ้นเคย
และสามารถขายสิ่งที่คุ้นเคยได้
มันน่าจะเป็นคุณ หมายถึงมันน่าจะสำหรับคุณ
มันไม่ใช่สำหรับคุณ มันคือคุณเลย
(แผนธุรกิจแมคอินทอชระดับต้น 12 กรกฎาคม 1981)
หันด้านหน้าให้ดูหน่อยได้ไหมครับ
นั่นเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่จำได้
นี่เป็นชิ้นส่วนที่ทุกคนจำได้จากโฆษณา
จากนิตยสารไทม์ หน้าปกที่สตีฟถืออันนี้ไว้ที่ตัก
และนี่เป็นสีน้ำตาลอ่อนที่รู้จักกันดี ซึ่งเราไม่ได้เห็นกันอีกแล้ว
เขาไม่ชอบแบบนี้ตั้งตอนนี้เลย
แต่เรายึดติดกับมันในตอนนั้น
มันเป็นเครื่องจักรเครื่องน้อยน่ารัก
(หัวหน้าฝ่ายวิศวกรรม แมคอินทอช 1982-1985)
เขาโทรหาผมทันที ผมทำงานอยู่ที่ซีร็อกซ์
ผมรับโทรศัพท์และนั่นเป็นสตีฟ จ็อบส์
เขาบอกว่าผมได้ยินมาว่าคุณเป็นคนเก่ง
ถ้าคุณเบื่อทำงานบ้านี้แล้วมาหาผมนะ
ผมคุยกับภรรยาตอนนั้น ผมบอกว่า"มันจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง"
"มันจะแย่สักแค่ไหนเชียว"
ผมไม่รู้เลยว่ามันจะแย่ขนาดไหน
การเดินทางครั้งแรกสตีฟไปญี่ปุ่น
คือไปดูสิ่งที่เราสามารถนำมาทำ ไดรฟ์แผ่นดิสก์สำหรับเครื่องจักร
และเราเห็นโรงงานแผ่นดิสก์โซนี่ ที่อาทสึกิในญี่ปุ่น
เขามีความหลงรักโซนี่มาก ๆ เพราะวอล์คแมนเป็นเครื่องที่...
เขาคิดว่าเป็นเข่าของผึ้ง
คุณรู้สึกถึงดนตรีกับโซนี่วอล์คแมน
โซนี่วอล์คแมนเป็น เครื่องเล่นเทปชิ้นเล็ก
ด้วยเสียงที่น่าทึ่งมาก
คุณรู้สึกได้ถึงดนตรี คุณรู้สึกได้จริง ๆ
ผมคิดว่ามันเป็นผลิตภัณฑ์แรก ในประวัติศาสตร์มนุษย์
ที่มีชิ้นส่วนถึงพันล้านชิ้น สิ่งที่เขาชอบ
หนึ่งในหลายสิ่งที่สตีฟคิดว่าสำคัญ
และเจอร์รี่ มาน็อกหลงใหล คือนี่เป็นที่ที่เป็นลายเซ็น
และพวกเขาทั้งหมดเป็นคน เป็นกลุ่มคนดั้งเดิม
ที่สร้างเครื่องจักรที่เป็นสัญลักษณ์ มีลิขสิทธิ์ของสตีฟ จ็อบส์อยู่ตรงกลาง
ชื่อของผมอยู่ตรงนี้
ทำไมคุณทำแบบนั้นล่ะ
เพราะคนที่ทำสิ่งนั้นนึกถึงตัวเอง
และผมก็นึกถึงพวกเขาในฐานะศิลปิน
คนเหล่านี้อยู่ใต้สภาวะที่ต่างกัน
อาจจะเป็นนักวาดภาพและนักกวี แต่เพราะช่วงเวลาที่เราอยู่นี้
สื่อใหม่นี้กำเนิดขึ้น
ในสิ่งที่แสดงออกของตัวเอง ไปสู่อีกหนึ่งรุ่นหลัง
และนั่นคือสื่อแห่งการเขียนโปรแกรม
เรานั่งในวัดในเกียวโต
แค่ถอดรองเท้าไว้ที่ประตูและนั่ง
(เรียวอันจิ วัดแห่งมังกรสันติ)
คุณคิดว่าเขาได้ทัศนวิสัย ที่งดงามจากสิ่งนั้นใช่ไหม
ผมคิดว่ามันเที่ยงแท้ เป็นความเรียบง่าย
แค่รู้สึก ถึงความสงบภายใน
ที่มีอยู่สักที่ในญี่ปุ่น
เขาเป็นคนที่ชอบอยู่กับความเงียบมาก ๆ
สตีฟเห็นด้วยกับความวุ่นวาย และมันง่ายต่อการสร้างวุ่นวาย
และถ้าคุณสบายใจกับมันได้ คุณก็สามารถใช้มันเป็นเครื่องมือได้
และเขาใช้เครื่องมือ ที่น่ารำคาญหลากหลาย
เพื่อให้คนอื่นเข้ามา มีส่วนร่วมในแผนการของเขา
เขากำลังล่อใจ เขากำลังดูถูกคุณ และเขาก็ไม่ใส่ใจคุณ
คุณเป็นหนึ่งใน 3 สภาพนั้น
พอคุณได้กลุ่ม 10 คนสำคัญที่ยิ่งใหญ่
มันกลายมาเป็นอำนาจตัดสินคน ที่พวกเขายอมให้เข้ามาในกลุ่ม
ผมคิดถึงงานที่สำคัญที่สุด ของใครสักคนเช่นผม ที่เป็นสมาชิกใหม่
สตีฟ จ็อบส์พาเราทุกคนมารวมกัน ในที่ที่ไม่มีกฎเกณฑ์
เขาบ้า เขาฉลาดเป็นบ้าเลย งานของเขาคือการนำทุกอย่างมารวมกัน
สถานที่ส่วนใหญ่ในชีวิต คอยบอกกับคุณมาตลอด
ว่าฝันของคุณเป็นไปไม่ได้ หรือไม่ใช่เรื่องจริง
คุณไม่อยากได้ยินอย่างนั้น ตอนอายุต่ำกว่า 30 ปีหรอก
สิ่งที่คุณอยากทำคือวิ่งตามพวกมันไป
คุณถามตัวเองไหม ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้
ผมไม่ได้ทำเพื่อสตีฟ จ็อบส์แน่นอน
ผมทำตามสิ่งที่ผมคิด มันยิ่งใหญ่กว่าสิ่งนั้นอีก
ทุกคนอยากจะทำงานไม่ใช่เพราะ มันคืองานที่ต้องทำให้เสร็จนะ
แต่เป็นเพราะมันเป็น สิ่งที่เราเชื่อมั่น
นี่เป็นวิธีที่เราเห็นคอมส่วนบุคคล นี่คือวิธีที่เราอยากให้โลกเป็น
และนี่เป็นวิธีที่เราจะเปลี่ยนมัน
เรามีวิสัยทัศน์ของสิ่ง ที่เราอยากให้มันเป็น
เราอยากจะเปลี่ยนความเชื่อของผู้คน เราอยากจะทำการเปลี่ยนแปลง
ผมรู้สึกว่างานของผมที่แมคอินทอช คือทำการแบ่งสันปันส่วน อย่างเรียบง่าย
ที่เราสามารถได้สิ่งนี้จากเด็กมากมาย
ที่เล่นกับฮาร์ดแวร์ และซอฟต์แวร์มากมาย
มาอยู่ในสิ่งที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ ทางการค้าได้
นั่นเป็นสิ่งที่ผมทำ ผมทำให้เครื่องนี้เสร็จสิ้น
ตอนนี้ปี 1984
IBM ออกมาข่มขู่อย่างเห็นได้ชัด
IBM ต้องการทุกอย่าง และกำลังเล็งปืน
มาที่อุปสรรคสุดท้าย ที่การควบคุมอุตสาหกรรม แอปเปิ้ล
บิ๊กบลูจะครองครองอุตสาหกรรม คอมพิวเตอร์ทั้งเหมดได้เหรอ
ยุคแห่งข้อมูลข่าวสารทั้งหมด จอร์จ ออร์เวลล์ใช่ไหม
วันนี้เราเฉลิมฉลอง ประจำปีที่รุ่งเรืองเป็นปีแรก
เหนือการชี้แจงการฟอกข่าว
โฆษณานั้นเป็นการวาง เทียบเคียงกับ IBM อีกแล้ว
- นั่นเป็นสิ่งที่หมายถึง - ใช่
คนที่เข้าร่วมประชุม เป็นคนใช้ที่ใส่ใจ IBM
ใช่ สำหรับสตีฟมันเยี่ยมมาก
เพราะเขามีคนดีคนเลว และเขาชอบเล่นตามบท
เราจะชนะ
24 มกราคม คอมพิวเตอร์แอปเปิ้ล จะแนะนำแมคอินทอชกับคุณ
และคุณจะได้เห็นว่าทำไมปี 1984 จะไม่เหมือนเป็นปี "1984"
ย้อนกลับไปหลังฉากนั้น เห็นถ้อยคำเย้ยหยันในโฆษณาชัดเลย
ทุกวันนี้แอปเปิ้ลมีอำนาจมาก
หมุน ๆ ๆ
แม้แต่ในปี 1984ตอนที่แอปเปิ้ลทำนาย ตัวเองว่าเป็นบริษัทเปลี่ยนวัฒนธรรม
ทำงานที่แอปเปิ้ล สาหัสกว่า IBM มาก
ผมว่าถ้าคุณ คุยกับคนในทีมแมค
พวกเขาจะบอกคุณให้ว่ามันเป็นสิ่งที่ ยากที่สุดที่เขาเคยทำงานมาในชีวิต
บางคนบอกว่ามันเป็น...
สิ่งที่สุขที่สุดที่เคยเจอในชีวิต
แต่ผมคิดว่าพวกเขาทุกคนจะบอกคุณ
ว่าเป็นหนึ่งสิ่งที่เครียดที่สุด และเป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ
ที่พวกเขาเคยมีในชีวิต
- ใช่ เป็นอย่างนั้น - ฉะนั้น...
คือ...
บางสิ่งในเรื่องเหล่านั้น ไม่ยั่งยืนกับใครบางคนหรอก
(วันนี้พวกเจ๋งสุด ๆ เราจัดการพวกนั้นเรียบ SJ)
ผมลงเอยด้วยการเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิต ผมเสียภรรยาไปในกระบวนการนั้น
ผมสูญเสียลูก ๆ ไปในกระบวนการนั้น ผมสูญเสีย...
โครงสร้างทั้งชีวิตของผม เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล
โดยการไปทำงานกับแมค
- เพราะงานมันเครียดเหรอ - งานมันเครียด
ความรับผิดชอบในการทำมันเครียด
ผมจะไปทำงานตอนเช้าวันอังคาร และคนครึ่งเหนึ่งเน่าจะเกลียดผม
และผมกลับมาตอนเช้าวันพุธ
และคนครึ่งหนึ่งอาจจะเกลียดผม
มันมีคนแย่ ๆ อยู่ไม่น้อยเลย
ผมก็เลยมักจะขัดแย้ง
นี่เป็นชิ้นงานที่คุณเขียน อยากอ่านไหม
"การตายของสตีฟทำให้ผมตกใจ"
"ประมาณ 3 ปีกว่า ๆ เมื่อปี 1982-1985
เราอยู่ด้วยกันบ่อยมาก"
"เราเดินทางไปญี่ปุ่นด้วยกัน เป็น 10 ครั้งเราสนิทกัน"
"หลังจากนั้น ผมก็ได้เจอเขาไม่กี่ครั้ง"
"ผมไม่เจอเขามาหลายปี"
"เขาเป็นคนที่พิเศษในหลายด้าน และค่อนข้างธรรมดาในบางด้าน"
"ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา จากหลายคนทั่วโลก
ตอนแรกมันทำให้ผมประหลาดใจ ต่อมาก็ดูเหมือนว่าเป็นเรื่องธรรมดา"
"เขาเป็นการรวมกันของเจมส์ ดีน
เจ้าหญิงไดอาน่าและจอห์น เลนนอน และอาจจะเป็นซานต้าคลอสด้วย"
"อะไรอยู่ในกระเป๋าของคนดีใบนั้น"
"ไอพอด ไอโฟน แล้วก็ไอแพด เป็นทรัพย์สินส่วนตัว"
"มันอบอุ่นอยู่ในมือคุณ มันร้องเพลงให้คุณตอนคุณเหงา"
"มันเป็นการสัมผัสด้วยความรัก"
"ใน 3 ปี ที่อยู่ด้วยกัน
ผมสะสมประสบการณ์มาประมาณ 20 ปี"
"สตีฟเก็บเกี่ยวมาหลายทศวรรษ ด้วยอายุ 56 ปี"
"เขาทำทุกอย่างที่เขาต้องการ และทั้งหมดด้วยเงื่อนไขของเขาเอง"
เป็นชีวิตที่ดูดีและเติมเต็ม
แม้ว่ามันแพงไปหน่อย สำหรับพวกเราที่เคยใกล้ชิด"
คุณมีเพื่อนจริง ๆ แม้ว่าพวกเขา จะแปลกประหลาดก็ตาม
ใช่ เขาเป็นคนหนึ่ง ที่มีบุคลิกแบบในเทพนิยาย
เขาไม่สนุกสนานตลอดเวลาขนาดนั้น
แต่มีช่วงเวลาเหล่านั้นตอนที่...
พวกเขาเท่านั้นที่ทำได้
ใช่
- ใช่ พวกเขาเปลี่ยนเรา - ใช่
ถ้าไม่มีการตาย มันจะมีความก้าวหน้าเล็กน้อย
ผมมั่นใจว่าชีวิตค่อย ๆ พัฒนา โดยไม่มีการตายตั้งแต่แรก
และพบว่าไม่มีการตาย ชีวิตคงไม่เป็นไปได้ดีมาก ๆ
เพราะมันไม่มีพื้นที่ให้คนหนุ่มสาว
ที่ไม่รู้วิธีที่โลกเป็นเมื่อ 50 ปีที่แล้ว
แต่คนที่เห็นมันเหมือนในวันนี้ โดยที่ไม่มีความคิดอคติ...
และความฝันเลย แล้วมันจะเป็นยังไง
เวลาที่คุณเข้าใจว่า คุณสามารถเข้าไปยุ่งกับชีวิต
คุณเปลี่ยนมันได้ คุณปั้นมันได้
คุณจะอยากเปลี่ยนชีวิตและทำให้ดีขึ้น
เพราะมันมีความสูญเสียมากมายหลายวิธี
พอคุณได้รู้คุณก็จะ ไม่เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว
แค่อยู่เฉย ๆ
อย่าตัดสิน อย่าพยายาม อย่าหยุด อย่าเริ่มทำอะไร แค่อยู่เฉย ๆ
แค่นี้ก็พอแล้ว
(ศรัทธา)
แค่รู้ว่าผมรักคุณก็พอแล้ว
สตีฟกับผมเจอกันในสองอาทิตย์ ตอนเป็นนักศึกษาปีแรกที่รีด
เราทั้งคู่บังเอิญซื้อหนังสือ "Be Here Now"
และมันเป็นหนังสือแปลก ๆ ที่ผมอยากได้...
ผมถือไปทั่วและอยาก ให้มีใครคุยเรื่องมัน
และสตีฟเป็นคนเดียวที่อ่านเหมือนกัน
(เพื่อน, นักเทคนิคแอปเปิ้ล 1977-1984)
ตอนเราไปอินเดียกัน เรามองหาประสบการณ์ที่น่าสนใจ
เราไม่มีผู้รู้ เราไม่มีโรงเรียนเฉพาะทาง
และเราเดินทางไปรอบ ๆ อยู่ 4 เดือน
มีประสบการณ์ที่น่าสนใจ ไม่มีประสบการณ์ตรัสรู้ที่ยิ่งใหญ่
จากนั้นก็มีคำพูดของสตีฟว่า...
เราคิดแล้วว่าเราไม่ได้พบใคร
ที่จะทำให้เรารู้แจ้งเห็นจริงได้
ถ้าคุณคิดถึงความเชื่อ เรื่องจิตและวิญญาณของฮินดู
คุณนึกถึงพระแม่เทเรซ่า ที่ให้อาหารคนยากไร้
นั่นไม่ได้เป็นทางเดินที่สตีฟใช้
นั่นไม่ใช่คุณค่าของสตีฟเลย
ปีถัดไปหลังการไปอินเดีย
ตอนที่เขาเข้ากับเซนเซ็นเตอร์ ในลอส อัลทอส
เซนเกี่ยวกับความกระจ่างรู้ ความเรียบง่าย ความบริสุทธิ์
ตัดภาวะคู่กันของการถืออัตตา และความเรียบง่ายในชีวิต
และนั่นดึงดูดใจสตีฟมาก
มันอาศัยการปล่อยวาง และสรรค์สร้างบางอย่างให้ตัวคุณเอง
การให้ชีวิตกับชีวิตของตัวเอง ในทางใดก็ได้ที่หวังไว้
ในตอนที่เขาเริ่มทำแอปเปิ้ล
สตีฟกระตือรือร้นในการ หาผู้ให้คำปรึกษา
โกบุน ชิโนกลายเป็นผู้นำ ทางจิตวิญญาณของจ็อบส์
โกบุนสนับสนุนไม่ให้จ็อบส์หนีเข้าวัด
แต่ให้หาเซนในชีวิต และการงานแทน
แต่พวกเขาโต้เถียงกันในเรื่อง หนทางที่นำไปสู่ความกระจ่างรู้
สตีฟพูดเสมอว่า "บวชให้ผมเถอะ ได้โปรดบวชให้ผมเถอะ"
ผมบอก "ไม่ จนกว่าจะพิสูจน์ให้เห็น"
ตอนที่ผมอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย 23 ปีที่แล้ว...
กลางดึก...
ผมไปเปิดประตูและนั่นก็เป็นเขา
อายุ 18 ปี เขามา
เขาอยากจะพบผม
ผมมองตาเขา และ...
เขาดูแย่มาก แต่ไม่ได้บ้า
ผมต้องคุยกับเขา
ผมพาเขาเดินผ่านดาวน์ทาวน์ ของลอส อัลทอส
ร้านค้าปิดหมดแล้ว
มีบาร์ชื่อ "ทีคัพ" เปิดอยู่
เรานั่งที่เคาน์เตอร์
ผมดื่มกาแฟไอริชและเขาดื่มน้ำผลไม้
หลังจากดื่มกัน เขาก็เริ่มคุย
เขาบอก "ผมรู้สึกว่าผมกระจ่างแจ้ง"
"ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง"
มันเยี่ยมมาก เยี่ยมมาก ๆ
ผมอยากพิสูจน์ก่อน
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเขากลับมา
กับแผ่นเหล็กชิ้นเล็กในมือ
หลายอย่างพันอยู่รอบ ๆ
ผมก็ไม่รู้ว่าอะไร
มันเป็นชิพของ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
เขาบอกว่า ผมออกแบบมัน เพื่อนผมชื่อวอซช่วยทำด้วย
มันชื่อว่าลิซ่า
ผมตั้งชื่อมันว่าลิซ่า
ซึ่งเป็นชื่อลูกสาวเขา
นั่นเป็นต้นตำรับของ คอมพิวเตอร์แอปเปิ้ล
ผมก็ยังไม่มั่นใจว่าเป็น ข้อพิสูจน์ที่ถูกหรือเปล่า
เขาเก่งนะ แล้วก็ฉลาดด้วย
ตอนที่คุณเล่าเรื่องลิซ่า ทำไมมันถึงสำคัญนัก
มันเป็นคอมพิวเตอร์ที่ชื่อลิซ่า
และทุกคนสงสัยว่าใครที่ คอมพิวเตอร์ถูกตั้งชื่อตาม
ผมไม่เลือกใช้ชื่อ คอมพิวเตอร์ว่าลิซ่าหรอก
ผมสงสัยมากเลยว่าทำไมถึงชื่อลิซ่า
ยุติธรรมหรือไม่ ผมว่ามัน...
เป็นส่วนที่เกี่ยวเนื่องกัน กับเรื่องนั้น
(รุ่นน้อง)
ฉันอายุ 17 ปี นั่งอยู่ตรงจัตุรัส
ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิทั้งอุ่นและหนาว ในเวลาเดียวกัน
และฉันมองไปก็เห็น หนุ่มคนนี้ที่ไม่เคยเจอมาก่อน
ฉันอยู่มา 3 ปีแล้ว ไม่เชื่อเลยว่าเขาหล่อขนาดนี้
เขาเริ่มเดินออกจากจัตุรัสไป และฉันก็เดินตามเขาไป
เพราะฉันคิดว่าต้องไปแนะนำ ตัวเองให้เขารู้จักหน่อย
และฉันก็พูดยังไงดี ฉันไม่รู้ต้องพูดยังไง
อีกไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ฉันทำงานภาพยนตร์
เราทำงานยาวกันทั้งคืน และเขาก็เดินออกมาในความมืด
เขาท่าทางมั่นใจและแปลก ๆ เขาเรียนตรงกันข้ามกันเลย
เขาสวมกางเกงยีนส์เหี่ยว ๆ เพราะมันเป็นรูขาดเยอะเลย
เขาดูมุ่งมั่น เอาจริงเอาจังมาก
และเขาก็ส่งกลอนของบ๊อบ ดีแลนให้ฉัน
"สาวตาเศร้าในโลว์แลนด์"
เขาน่าจะเขียนเพลงของดีแลน ขึ้นใหม่ให้เข้ากับชีวิตตัวเอง
และเขาก็...ตรวจตราจัตุรัส
และความมืดก็ปกคลุมใบหน้าเขา...
ขอบผา ความกังวล ความไม่เข้ากันทำให้ฉันตกใจ
ฉันเด็กพอที่จะคิดว่า "ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า"
จากนั้นฉันก็รู้ว่าไม่ใช่อย่างนั้น
นั่นเป็นด้านที่เขาเป็น
หมายถึงมีสิ่งหนึ่งในหลาย ๆ สิ่ง ที่ฉันสนใจ...
คือเขามีอะไรหลายอย่างในตัวเขา
สตีฟเป็นคนโรแมนติก และเขาก็รักคริสแอนน์มาก
ผมว่าเธอเป็นสิ่งยั่วยวน อันแรงกล้าในชีวิตของเขา
และนั่นเป็นด้านหนึ่ง ที่สตีฟไม่อยากทิ้งไป
แต่สิ่งสำคัญในชีวิตของสตีฟสิ่งแรก
คือนำแอปเปิ้ลโผล่จากพื้นดิน
และเขาไม่สนใจอย่างอื่นเลย
ผมออกมาตอนเดือนมิถุนายน 1977
และเรา 3 คนไปเช่าบ้าน หลังหนึ่งในคัพเปอร์ติโน่
แอปเปิ้ลเริ่มต้นขึ้น สตีฟกับฉันหลงรักกันอีกครั้ง
แต่ตอนนี้เราจะหันหลังกลับ และมุ่งไปสู่เวลาอันยิ่งใหญ่
เหมือนกับฉันขาดความมั่นใจ เพราะเขาช่างใจร้ายมาก
และเราก็เข้าใจกัน
แต่ฉันไม่รู้ว่าจะรับมือกับ ความคิดของสตีฟรวดเร็วแค่ไหน
และเขาโยนเรื่องในด้านลบ ให้ฉันได้เร็วแค่ไหน
และตอนนั้นฉันก็คิดได้ว่า "ฉันต้องไปจากที่นี่..."
"นี่ไม่ได้ผลแล้ว"
ฉันไม่อยากอยู่ในสมาคมของพวกเขา ของแดเนียลหรือแม้แต่อยู่กับสตีฟ
มันไม่ใช่เรื่อง นั่นเป็นตอนที่ฉันท้อง
เกิดอะไรขึ้นตอนที่ คุณบอกสตีฟว่าคุณท้อง
ฉันบอกสตีฟในห้องทานอาหาร
กรามของสตีฟขบแน่น
เขาก็เริ่มโมโห...
และวิ่งออกนอกประตูไป เหมือนเด็กวัยรุ่น
กระแทกประตู
เธอท้องและสตีฟก็บอกว่า "ไม่ใช่ผม"
"ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ลูกผม" ใช่ไหม
แม้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดเลย
พอลิซ่าเกิดมา สตีฟก็โผล่ 3วันต่อมา
เรานั่งกันที่สนามและเขา...
เราก็พยายามเจรจา...
ถึงชื่อที่เราสองคนชอบให้เธอ
เขารู้ว่าเขาเป็นพ่อ
เขานึกขึ้นว่าอยากเรียกเขาว่าแคลร์
ฉันไม่ชอบแคลร์เพราะมันเหมือนคลาร่า
ชื่อแม่ของเขา
เราก็เลยหาในหนังสือ
และเราคิดวกลับไปกลับมา
พยายามหาชื่อที่หลากหลาย และในที่สุดฉันก็บอกว่า "ลิซ่า"
เขาบอกได้! เราสองคนชอบชื่อนั้น
แต่หลังจากนั้น เขาอยากจะตั้งชื่อ โครงการคอมพิวเตอร์
หรือคอมพิวเตอร์รุ่นต่อไปว่า "แคลร์"
ฉันเพิ่งมารู้ตอนหลัง
เขากลับไปที่แอปเปิ้ล และเปลี่ยนเป็นลิซ่า
มันบอกอย่างมากถึงคนที่
มีความรอบรู้ จินตนาการกล้าบ้าบิ่น
เพื่อตั้งชื่อคอมพิวเตอร์แบบที่นิยม ที่สตีฟตั้งนี้
และเชื่อว่าคุณจะสามารถ ปลีกตัวออกไปกับมันได้
นั่นเป็นเรื่องราวเกร็ดประวัติ
ที่ช่วยจุดประกายลักษณะ เฉพาะตัวของบางคน
แม่แท้ ๆ ของผมเป็นคนสาว เป็นบัณฑิตที่ไม่แต่งงาน
และเธอตัดสินใจรับเลี้ยงผม
ฉะนั้นทุกอย่างเตรียมพร้อม
ให้ผมถูกรับเลี้ยงตอนกำเนิด โดยทนายความ และภรรยาของเขา
เว้นเสียแต่ว่าตอนที่ผมโผล่ออกมา
พวกเขาตั้งใจในตอนสุดท้าย ว่าจริง ๆ แล้วอยากได้ลูกสาว
พ่อแม่ของผม ที่อยู่ในรายชื่อรออยู่
ได้รับโทรศัพท์กลางดึก ถามว่า
"เราได้เด็กผู้ชายอย่างไม่คาดคิด คุณอยากได้เขาไหม"
พวกเขาบอก "ได้สิ"
แม่แท้ ๆ ของผมมารู้ทีหลัง
ว่าแม่ของผมไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย
และพ่อของผมยังเรียนไม่จบม.ปลายเลย
เธอปฏิเสธที่จะเซ็น เอกสารรับเลี้ยงในขั้นสุดท้าย
เธอยอมผ่อนผัน แค่ไม่กี่เดือนหลังจากนั้น
ในตอนที่พ่อกับแม่ของผม สัญญาว่าผมจะได้เรียนมหาวิทยาลัย
นี่เป็นการเริ่มต้นชีวิตของผม
เรื่องย้อนแย้งอีกเรื่องของเขา นี่เป็นผู้ชาย...
ที่โมโหที่ถูกทิ้งไว้ให้รับเลี้ยง
และตอนเขามีลูก เขาอยากจะหนีไปทางอื่น
ใช่ นั่นเป็นเรื่องย้อนแย้งมาก
แม้แต่ตอนที่ผมเจอกับสตีฟในตอนแรก ความจริงที่ว่าเขาถูกรับเลี้ยง...
เป็นเรื่องสะเทือนใจมากในชีวิตของเขา
ผมจำได้ตรงนี้ที่สนามหญ้า
บอกกับลิซ่า แมคมอยเลอร์ที่อาศัย อยู่ตรงข้ามถนน ว่าผมถูกรับเลี้ยง
และเธอก็บอกว่า งั้นก็หมายความว่า พ่อแม่จริงๆ ก็ไม่ต้องการเธอใช่ไหม
สายฟ้าฟาด ผมจำได้ว่าวิ่งเข้าบ้าน
ผมก็เริ่มร้องไห้ ถามพ่อกับแม่ เขาให้ผมนั่งลง
พวกเขาบอกไม่ลูกไม่เข้าใจ
เขาบอกว่า เราเจาะจงเลือกลูกมา
นั่นมันก็เป็นภาพที่อธิบาย อย่างชัดเจนในชีวิตของเขาแล้ว
ทั้งที่เขาถูกปฏิเสธ และที่เขาเป็นคนพิเศษ
IPO เดือนพฤศจิกายน 1980
ช่วยฤดูร้อนปี 1980 ชัดเจนว่ากำลังจะเกิดขึ้น
และเครือข่ายของสตีฟ มีมูลค่าจาก 10 ล้านดอลลาร์
กลายเป็นประมาณ 200 ล้านดอลลาร์
และผมคิดว่าเขามีโอกาสที่จะสร้าง หรือนำเสนอตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ในการนำเสนอตัวเองของเขา บางคนที่เคยช่วยเขา ถูกทิ้ง
วอซไม่เก่งเรื่องการจัดการ
เขาก็เลยออกจากแอปเปิ้ล ไปกับหุ้นใหญ่ และเงินค่าจ้างตลอดชีพ
แดเนียล คอทท์กี้เคยเป็นลูกจ้าง คนแรก ๆ ของแอปเปิ้ล
ย้ายไป IPO ผู้บริหารแอปเปิ้ลเสนอ...
ให้แดเนียลได้หุ้นมหาศาล ที่สตีฟจะให้
สตีฟตอบว่า "ได้ ผมไม่ให้ละกัน"
จ็อบส์ยังเห็นโอกาสที่จะเขียน ประวัติศาสตร์กับคริสแอนน์ขึ้นใหม่
เขาแต่งนิยายที่บอกเป็นนัย ๆ ว่าเธอมีคู่นอนหลายคน
และเขาอ้างว่าเขาเป็นหมัน
ดังนั้นไม่มีความสามารถ ทางร่างกาย ที่จะให้กำเนิดลูกได้
ผู้หญิงกับลูกน้อย และฉันน่ากลัว สำหรับพวกเขา
ถ้าเขาบอกมาว่า "ผมทำไม่ได้
แต่ให้ผมช่วยเพราะผมช่วยได้นะ"
นั่นน่าจะช่วยได้มาก
แต่มันเกือบจะดูเหมือนว่า สิ่งสำคัญคือการไม่มีความซื่อสัตย์
ตอนที่หมายศาลตรวจดีเอ็นเอ ความเป็นพ่อของจ็อบส์
เขาเลิกสู้กับคริสเอนน์ในศาล
ตอนนั้นเธออยู่กับสังคมสงเคราะห์
จ็อบส์ก็เลยฝืนใจที่ตกลงจะจ่าย 500ดอลลาร์ต่อเดือนในการเลี้ยงดูบุตร
เมื่อแอปเปิ้ลออกสู่สาธารณชน เขาได้รับเกือบ 200 ล้านดอลลาร์
สตีฟประสบความสำคัญอย่างสูง
แต่เขาทำเรื่องไม่ดีกับหลายคน
คุณต้องเป็นเลวแค่ไหน ถึงจะประสบความสำเร็จ
ศีลธรรมของเรื่องนี้คืออะไร
สวัสดี ผมคือแมคอินทอช
ด้วยความภูมิใจอันลึกซึ้ง ผมแนะนำผู้ชายคนหนึ่ง
ที่เป็นเหมือนพ่อของผม สตีฟ จ็อบส์
เขาไม่รู้จักความสัมพันธ์ที่แท้จริง
เขาก็เลยเป็นส่วนหนึ่ง ของเทคโนโลยีที่เชื่อมต่อกับโลก
เข้าท่าไหมคะ
เขาสร้างความสัมพันธ์ขึ้นมาอีกอัน
เมื่อคืนนี้ผมหลับไม่ลงเลย
นั่นเป็นเรื่องราว ที่จ็อบส์นำเสนอไอโฟน
ที่คุณเห็นได้ความรู้สึกของเขาเอง "ผมรักสิ่งนี้มาก"
เจ๋งใช่ไหม
ของที่เขารักแต่เขาไม่ได้เป็นที่รัก
เขาไม่ใช่คนดี
อย่างแเรก เขามีกิตติศัพท์เรื่องเจ้าชู้
และเขาก็มีกิตติศัพท์
เรื่องไม่ใยดีใคร ทำตัวก้าวร้าว
คนไม่มีความสัมพันธ์กับเขา เพราะบุคลิกของเขา
ไม่ใช่ว่าคนเชื่อมโยงกับเขา
ในหนังเสือ "Be Here Now" ของรัม ดัสส์
หนึ่งสิ่งที่ฉันยังจำได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้
คือตอนที่มีคนเข้าไป ในที่วิปัสสนา
แต่พวกเขาทำตอนที่ยังติดอยู่กับตัวเอง
พวกเขาเรียกสิ่งนั้น อย่างที่ฉันนึกถึงเขา "โซ่ทอง"
นั่นเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกกับสตีฟ
เราเข้าไปอย่างสง่างาม และเข้าสู่หนทางหยั่งรู้ แต่เขา...
เขา...
เขาก็ทำพลาด
สตีฟ จ็อบส์ทำพลาดเหรอ
มีกี่คนในโลกที่เชื่ออย่างนั้น
เราทำผลิตภัณฑ์ที่ทุกคนรัก
เขาเป็นผู้ประกอบธุรกิจที่ประสบ ความสำเร็จที่สุด ในยุคคอมพิวเตอร์
ใครจะไปคิดว่าเขาทำพลาด
ผู้ประกอบธุรกิจเป็นคน ที่ต้องการสั่นสะเทือนวงการ
คนที่อยากจะเปลี่ยนหลายสิ่ง คนที่เห็นทางที่ทำแบบนั้นดีกว่า
แต่เขาหรือเธอมีแนวโน้มจะเป็น ตัวปัญหา
คอมพิวเตอร์แอปเปิ้ลเคยฟ้องผู้ร่วม ก่อตั้งและอดีตประธาน สตีเว่นจ็อบส์
เพื่อหยุดเขาจากการ เริ่มตั้งบริษัทคู่แข่ง
จ็อบส์ออกจากแอปเปิ้ลอาทิตย์ที่แล้ว ทะเลาะกันกับผู้บริหารและผู้จัดการ
แอปเปิ้ลก็เลยจัดองค์ใหม่
จอห์น สกัลลี่กำลังเข้ามา ทำหน้าที่แทนสตีเว่น จ็อบส์
บอกเราถึงการถอนตัว จากแอปเปิ้ลหน่อยครับ
เจ็บปวดมาก ผมไม่อยากพูดถึงมันหรอก
จะว่าไงได้ ผมจ้างมาผิดคน
- สกัลลี่เหรอครับ - ใช่
และเขาก็ทำลายทุกอย่าง ที่ผมใช้เวลาทำมา 10 ปี
คุณทำอะไรหลังจากที่ ออกจากแอปเปิ้ลในปี 1985
ผมเริ่มตั้ง 2 บริษัท
เริ่มไปแล้ว 1 บริษัท
โดยซื้อแผนกคอมพิวเตอร์ กราฟฟิคของลูคัสฟิล์ม
เราตั้งชื่อว่าพิกซาร์
พิกซาร์ดูแลโดยดิสนีย์
ผมเป็นอยู่ในกลุ่มผู้บริหารของ วอลท์ ดิสนีย์ คอมปานี
และอีกอันชื่อว่า เน็กซ์
จากการถูกทิ้งหรือ ถูกเตะออกจากแอปเปิ้ล
เขามีความแค้นหรือเปล่าครับ
สตีเว่นถูกตัดหางหรือเปล่า
ผมว่าเขาไม่รู้สึกถูกตัดหางนะ
ผมว่าเขารู้สึกเหมือน กำลังทำภารกิจ
เรากำลังจะไปไหนกันเหรอ
ในปี 1986 หลังจากที่ เขาออกจากแอปเปิ้ล
และอยู่ในกระบวนการเริ่มบริษัทใหม่
ตอนนั้น "เอสไควร์" ชักจูง ให้เขาเขียนข่าวหนึ่งอาทิตย์
ผมก็เลยได้ใช้เวลา อยู่กับเขาหนึ่งอาทิตย์
คุยกับเขาหลายเรื่อง ไปทานข้าว ไปนั่งประชุม
และได้เห็นจ็อบส์เป็นอยู่ ในช่วงชีวิตนั้นของเขา
แต่ผมเห็นด้วยว่า... ให้ผมหนุนหลังสักหน่อย
ต้องมีคนพูดว่า...
นี่เป็นสิ่งที่เราได้ และเราทำให้เกิดขึ้นได้
และนี่เป็นระดับของสิ่ง ที่เราฝังไว้ 16 เดือน
และสิ่งที่ผมได้ยินเขาพูด
งั้นอะไรที่มากกว่าบทของแมค ลืมไปได้เลย
นั่นมันทำให้ผมโกรธนะ
ถ้าเขาเข้าร่วมประชุม และมีคนบอกว่านี่เป็นความคิดที่ดี
และบอกไอเดียออกไปและเขาไม่ชอบ
เขาสับคนนั้นเละเลยล่ะ
ปัญหาที่ผมมีแค่อย่างเดียว
ทุกคนจะเชื่อว่าเสาเข็มที่ปักลงพื้น
และอย่างที่สอง ตอนที่ซอฟต์แวร์กลับมา
และบอกถึงสิ่งที่พวกเขาทำได้ ตอนฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ผลิในปี 1987
พวกเขาจะบอกความจริงกับเราไหม
งั้นจอร์จ ผมเปลี่ยนโลกไม่ได้หรอก
จะให้ผมทำไง จะแก้ยังไงล่ะ
แต่คุณเห็นสิ่งที่เราเรียนรู้คือ...
สิ่งที่ฉันต้องมันอาจจะนอกประเด็น
มันมีสภาพที่เป็นจริงแน่ ๆ
ทั้งทางด้านจิตใจและการตลาด
ที่กำลังเข้ามาในบท ในการคาดคะเนส่วนตัวของผม
และผมว่านี่เป็นหน้าต่าง ที่เรามี ที่เราได้มา
ขอบคุณพระเจ้าเราได้มา ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
มันเป็นหน้าต่างที่งดงาม เรามีเวลาตั้ง 18 เดือน
บทความเกี่ยวกับคนที่บ้างาน
และสตีฟ จ็อบส์ ก็เป็นคนที่บ้าที่สุดที่ผมนึกได้
ซึ่งหมายถึงผมอยากจะเขียนถึงเขา
คุณทำเชื่อมต่อชิ้นแรก โดยใช้เวลานาน
พระที่อยู่ท่ามกลางนักบวช
อะไรเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง การทำงาน
อย่างบ้าคลั่ง 24 ชม. 7 วัน และชีวิตสันโดษ
เขาดูเหมือนจะมีการอุทิศตนที่น่าสนใจ
เอาล่ะ การครุ่นคิด รับผิดชอบต่ออะไรบางอย่าง
เป็นอะไรที่คนส่วนใหญ่ไม่ทำกัน
และนั่น เหมือนพระที่ต้องการ ให้คุณกำจัดสิ่งของนอกกาย
และสตีฟ จ็อบส์ มีสิ่งนั้นอย่างเห็นได้ชัด
จ็อบส์คุยเรื่องการเป็นพระ
วัดเซนที่อยู่ห่างไกลนี้ ที่โกบุน ชิโน่เคยร่ำเรียน
ผมสงสัยถึงสิ่งเขาชอบในความคิดนี้
มันเป็นธรรมวินัยของเพระหรือเปล่า เป็นการตั้งใจมุ่งมั่นของพวกเขาใช่ไหม
ในการทำสมาธิ จ็อบส์ชอบ พินิจพิเคราะห์ใจของตัวเอง
และเปลี่ยนวิธีที่ทำให้มันได้ผล
เขาจดจ่อกับจิตวิญญาณของหลายสิ่ง
และเสาะหาความสมบูรณ์แบบ ของเครื่องจักรที่เขาสร้าง
แต่โกบุนคิดว่าจ็อบส์กำลังเข้าใจผิด
การค้นหาความสมบูรณ์แบบ จะทำให้เขาไม่พบความสงบ
หรือความกลมกลืน ของสิ่งที่อยู่รอบตัวเขา
แต่ความกลมกลืนอาจจะ เป็นสิ่งที่จ็อบส์ตามหาในญี่ปุ่น
เขาไปที่นั่นหลายสิบครั้ง และไม่ได้แค่ไปเพื่อธุรกิจ
เขาอยู่ในโรงแรมหรู ไม่ใช่วัดเซน
แต่จนสุดท้ายเรายังกลับไป
หลังจากที่เขาได้พบ และได้แต่งงานกับลอว์รีน โพเวลล์
เขาพาลูก ๆ 3 คน จาก 4 คน ไปที่นั่น รวมถึงลิซ่าด้วย
ความสัมพันธ์ของจ็อบส์กับลิซ่า เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
แต่ไม่กี่ปี ก่อนที่จ็อบส์จะเสีย ลิซ่าได้เขียนถึงช่วงเวลาแห่งความสงบ
ฉันไม่ได้อยู่กับเขา แต่เขาจะแวะที่บ้านเราบางวัน
พระเจ้าระหว่างเราสำหรับช่วงเวลา เพียงเล็กน้อยหรือหลายชั่วโมง
เขาเป็นคนเคร่งการกินมังสวิรัติ มากกว่าฉันกับแม่เสียอีก
และเป็นคนที่มุ่งมั่น
มีวันหนึ่งเขาพ่นซุปออกเต็มปาก พอได้ยินว่ามันมีเนยอยู่ด้วย
กับเขา คนหนึ่งกินสลัดหลากหลาย
เขาเชื่อว่าการเก็บเกี่ยวที่ดี มาจากแหล่งที่แห้งแล้ง
ปลื้มกับการหักห้ามใจ
เขารู้ถึงความสมดุล ที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้
หลายอย่างที่นำไปสู่ ขั้วตรงข้ามของพวกเขา
แต่ครั้งหนึ่ง เขาพาฉันเดินทาง ไปทำธุรกิจที่ญี่ปุ่นกับเขา
ที่เราไปร้านซูชิในชั้นล่าง ของโรงแรมโอกุระ
ด้วยเพดานสูงและที่นั่งต่ำ เหมือนฉากหนังฮิทช์ค็อก
เขาสั่งอูนากิซูชิถาดใหญ่ ข้าวหน้าปลาไหล
เขาสั่งเมาเยอะแยะมาก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรากินไม่หมด
แต่เราไม่อยากรู้สึกว่ามันจะหมดไป
มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกกับเขา
ผ่อนคลายและพึงพอใจกับอาหารจากนั้น
การที่มากเกินไป การยินยอม ความอบอุ่นหลังจากที่กินสลัดเย็นไป
หมายถึงพื้นที่ที่เข้าไม่ถึง ได้เปิดออก
เขาเข้มงวดกับตัวเองน้อยลง
มีเพียงมนุษย์ที่อยู่ใต้ เพดานใหญ่กับเก้าอี้ตัวเล็ก
กับอาหาร และตัวฉันเอง
แต่เหตุการณ์ไม่ได้รักษาตัวเองได้ เรากลับบ้านมากินสลัด
พวกเขาพอใจฉันน้อยลง ที่ฉันได้รู้ทางเลือก
- แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเน็กซ์ - แอปเปิ้ลซื้อไป
- โอเค ตอนไหน - น่าจะ 1997
เมื่อแอปเปิ้ลซื้อเน็กซ์ ตอนนั้นแอปเปิ้ลกำลังลำบาก
เห็นได้ค่อนข้างง่าย
แอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์ ผู้บุกเบิก ธุรกิจคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์
อยู่ในช่วงเวลาที่ตกต่ำ
ตลอดช่วงเวลาสามเดือน
ผลกำไรของแอปเปิ้ลตกลง มากกว่า 50 ล้านเหรียญ
ด้วยความสูญเสียในไตรมาสสุดท้าย และด้วยผลต่างกำไรที่ลดลง
ดูเหมือนแอปเปิ้ลจะถูก กำหนดให้ต้องขายบริษัท
สตีฟ จ็อบส์ ก่อตั้งแอปเปิ้ล ร่วมกับสตีฟ วอซเนียก
และในวันศุกร์ แอปเปิ้ล ก็กลับมาดีอีกครั้ง
โดยนำจ็อบส์กลับมาเป็นที่ปรึกษา
เป็นบทที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นที่สุด
ในเรื่องราวของซิลิคอน วัลเลย์
สตีฟ
ผมเข้าร่วมบริษัทในเดือนกุมภาปี 97
หลังจากไม่กี่วันที่นั่น ผมก็ต้องตกตะลึงสุด ๆ
บริษัทใกล้จะล้มละลาย และมันวุ่นวายมาก ๆ
การซื้อกิจการเน็กซ์เพิ่งจะเกิดขึ้น
และกำลังมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
สตีฟเข้ามามีส่วนในช่วงนั้น แต่ก็แค่ผิวเผิน
ผมไม่ได้กลับมาที่นี่เลย ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา
มันจึงเป็นความรู้สึกที่น่าสนใจ
มันแปลกนิดหน่อย แต่ไม่แปลกจนเกินไป
เมื่อถึงจุดหนึ่ง
กระบวนการค้นหา ประธานบริหารก็เริ่มขึ้น
และในตอนนั้น สตีฟก็มีบทบาทมากขึ้น
ตอนนี้เขายังคงไม่ใช่ประธานบริหาร
ผมไม่คิดว่าเขามั่นใจ ในความปลอดภัยของบริษัท
และผมคิดว่าเขายังไม่กล้าเสี่ยงมากนัก
เขาต้องตัดสินใจว่า จะรับหน้าที่นี้หรือไม่
เพราะการเป็นประธานของแอปเปิ้ล เป็นหน้าที่ที่หนัก
และผมไม่แน่ใจว่าสตีฟคิด ว่านั่นเป็นสิ่งที่...
เขาอยากจะทำไปตลอดชีวิต
ผมรับตำแหน่งประธานบริหารชั่วคราว และตกลงกลับไปเป็นเวลา 90 วัน
เพื่อช่วยคัดเลือกประธานฟูลไทม์
- การคัดเลือกครั้งนั้นเป็นยังไงบ้าง - ผมล้มเหลว
(ทีมบริหารแอปเปิ้ล 1998)
วีรบุรุษตัวจริงในตอนต้นเรื่อง คือเฟร็ด แอนเดอร์สัน
เฟร็ดวางโครงสร้าง ด้านการเงินของบริษัทใหม่
ทำให้เรามีเวลาสร้าง รากฐานของแอปเปิ้ลในวันนี้
และเฟร็ดยังมีอิทธิพล ต่อกลยุทธ์ผลิตภัณฑ์อีกด้วย
เพราะเมื่อสตีฟกลับมา
โครงการแรกที่เราเริ่มทำคือ คอมพิวเตอร์สำหรับเครือข่าย
มันค่อนข้างจะเดือดดาลในตอนนั้น แต่มันไม่ใช่ผลิตภัณฑ์
เฟร็ดมักพูดว่า "เดี๋ยวนะ พวกคุณ...
เราต้องมีผลิตภัณฑ์"
"พวกคุณต้องให้ความสำคัญ กับเครื่องแมคระดับล่าง
เพราะนั่นจะทำให้บริษัท พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ"
ทีมบริหารและสตีฟ จึงตัดสินใจว่าเราจะเปลี่ยน
จากการทำคอมพิวเตอร์ เครือข่ายมาทำไอแมค
นั่นไงล่ะ เห็นไหม
ในโลกแห่งคอมพิวเตอร์ ถ้าไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า
และเจ้าเด็กหัวใสต้นความคิด ก็ดูเหมือนจะตายก่อนวัยอันควร
เราเลือกใช้สีที่บ่งบอกถึง จิตวิญญาณของเครื่อง
และมีความทรงพลัง แต่สนุก
สิ่งแรกที่ผมคิดจะทำคือการให้อัปเดต
เราก้าวจากการสูญเสียเงิน หลายพันล้านในปีก่อน
สู่การทำกำไรกว่า 200 ล้าน ในช่วงสามไตรมาสแรก
อะไร ๆ เปลี่ยนไปมากในปีเดียว
รู้อะไรไหม แมคกลับมาแล้ว
(และตอนนี้ กลเม็ดต่อไปของผม...)
เขาเป็นคนประเภทที่ สามารถโน้มน้าวตนเอง
ให้ทำในสิ่งที่จริงแท้
เขาสามารถขอให้ผู้อื่นทำบางอย่าง
ที่คนเหล่านั้นคิดว่าเป็นไปไม่ได้
สตีฟได้สร้างความบิดเบือน ของความจริงขึ้นรอบตัว
ถ้าสตีฟบอกคุณว่าท้องฟ้าเป็นสีเขียว
สักพักคุณจะคิดว่า "จริงด้วย ท้องฟ้าเป็นสีเขียว"
สำหรับผม... การตลาดเป็นเรื่องของมูลค่า
โลกนี้ช่างซับซ้อน และโลกนี้ก็วุ่นวาย
และเราจะไม่มีโอกาส
ในการทำให้ผู้อื่นจำเราได้มากนัก ไม่มีบริษัทไหนทำได้
ดังนั้น เราจึงต้องชัดเจนที่สุด
ว่าต้องการให้ผู้คนจดจำเรายังไง
ลูกค้าเราต้องรู้ว่าแอปเปิ้ลคือใคร
และแนวคิดของเราคืออะไร
สิ่งที่เรามีคือสิ่งที่ผม...
ผมหลงใหลมาก ๆ
แด่เหล่าคนบ้าบิ่น
จ็อบส์หลงใหลโฆษณาที่เขาเคยดู
ถึงขนาดสร้างเวอร์ชันที่ เขาเป็นผู้บรรยายเสียงเอง
หมุดกลมในรูสี่เหลี่ยม
ผู้ที่มองโลกต่างออกไป
พวกเขาไม่ชอบกฎเกณฑ์ และไม่เคารพสถานภาพปัจจุบัน
คุณอาจอ้างอิง เห็นต่าง สรรเสริญ หรือทำให้พวกเขาเสื่อมเสีย
แต่สิ่งหนึ่งที่คุณทำไม่ได้ คือการมองข้ามพวกเขา
เพราะพวกเขาสร้างความเปลี่ยนแปลง
ขณะที่บางเคนอาจมองเพวกเขา เป็นคนบ้าบิ่น เรามองเห็นอัจฉริยะ
เพราะคนที่บ้าพอที่จะคิดว่า ตนสามารถเปลี่ยนโลกได้
... คือผู้ที่ลงมือทำ
(คิดอย่างแตกต่าง)
มันให้เกียรติผู้คนที่เปลี่ยนโลก
บางคนอาจยังมีชีวิตอยู่ บางคนอาจไม่
แต่ผู้ที่จากไปแล้ว คุณจะรู้ว่า ถ้าพวกเขาเคยใช้คอมพิวเตอร์
มันต้องเป็นแมคแน่ ๆ
แนวคิดของโฆษณานี้ก็คือ "คิดอย่างแตกต่าง"
(ทักทายไอแมค)
คิดอย่างแตกต่าง
ในวลีที่ไม่ถูกหลักไวยากรณ์วลีเดียว
จ็อบส์เล่าเรื่องการปฏิวัติ ชัยชนะของอัจฉริยะนอกคอก
ด้วยแนวคิด "คิดอย่างแตกต่าง" จ็อบส์พยายามวางกรอบเรื่องหรือเปล่า
เขามองตนเองเป็นมากกว่าผู้บริหาร นั่นก็คือผู้ทำนาย
ชายที่สามารถหยั่งรู้ อนาคตของเทคโนโลยี
(แล้วไงต่อ)
รู้ไหม หลาย ๆ ครั้ง...
ผลิตภัณฑ์ที่ดีเยี่ยมก็คือการที่ เทคโนโลยีหลาย ๆ ตัวมาบรรจบกัน
สตีฟเก่งมากเรื่องการมุ่งไปสู่ทางแยก
และเลือกทางที่ถูกต้อง
เรามีโอกาสลิ้มลอง เครื่องเล่นเพลงหลายแบบ
และมันห่วย
เราจึงตัดสินใจ สตีฟพูดว่า "ไปสร้างเครื่องเล่นเพลงซะ"
ผมจึงตั้งทีมขึ้นมา เพื่อคิดค้นวิธีสร้างมัน
และได้ข้อสรุปว่า เทคโนโลยียังไม่พร้อม
จากนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2001
คนจากโตชิบาสร้าง ฮาร์ดไดรฟ์ขนาด 1.8 นิ้วขึ้นมา
ทันทีที่ผมได้ข่าว ผมก็คิดว่า
"นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ เพื่อสร้างไอพอด"
ผมจึงไปบอกสตีฟว่า "เอาล่ะ ผมรู้แล้ว ว่าต้องทำยังไง"
"ผมขอ 10 ล้านดอลลาร์"
สตีฟก็บอกว่า "ได้ ผมจะเขียน เช็คให้คุณ 10 ล้านดอลลาร์"
ผมไปคุยกับเฟร็ดเพื่อ ให้แน่ใจว่าเช็คจะไม่เด้ง
เฟร็ดบอกว่า "รู้อะไรไหม ลุยเลย"
ผมจึงกระตุ้นทีมของผม
และวางจำหน่ายไอพอด ต่อมาในปีนั้น
(ไอพอด ฉันจึงอยู่)
วิธีขายไอพอด ของจ็อบส์ฉลาดมาก
มันไม่ใช่อุปกรณ์ไฟฟ้าของคุณ แต่มันคือตัวคุณ
หลาย ๆ คนลืมความเป็นเอกลักษณ์ของมัน
และให้ความรู้สึก และมุมมองที่ไม่เหมือนใคร
รู้ไหม อุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์
ไม่ใช่การลืมความเป็นมนุษย์แล้ว ให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีอย่างเดียว
แต่เราคิดว่าเหรียญมีอีกด้านหนึ่ง
ซึ่งก็คือวิธีการจัดการสิ่งเหล่านั้น
เราทำอะไรมากกว่าสเปรดชีท หรือตัวประมวลผลคำได้ไหม
หรือช่วยคุณแสดงตัวตน อย่างชัดเจนขึ้นได้ไหม
ค่านิยมหลักของแอปเปิ้ล
ก็คือเราเชื่อว่า ผู้ที่มีความหลงใหลลึกซึ้ง
สามารถเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้นได้
นั่นคือสิ่งที่เราเชื่อ
สตีฟมักพูดถึงค่านิยมของบริษัท
และบอกว่าแอปเปิ้ลเป็นบริษัทที่...
ออกแบบมาเพื่อให้โลกน่าอยู่ขึ้น
นั่นเป็นสิ่งที่จริงใจมาก ในตัวสตีฟใช่ไหมล่ะ
นั่นคือสิ่งที่จริงใจมากในตัวสตีฟ
ผมเชื่อว่าเขาต้องการ ทำโลกให้น่าอยู่ขึ้น
ผมเชื่อว่าเขารู้สึกอย่างนั้น จากผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยม
ซึ่งใช้ง่ายและสวยงาม
และจะทำให้ชีวิตผู้คนดีขึ้น
มันพอหรือยัง
การสร้างและขายผลิตภัณฑ์ แม้ว่ามันจะดี...
แม้มันจะดีที่สุด เพียงพอ สำหรับการทำโลกให้ดีขึ้นหรือยัง
แอปเปิ้ลคือธุรกิจ
และเรานำความรู้สึกนี้ มาเชื่อมโยงกับธุรกิจ
ซึ่งมีเป้าหมายในการทำเงิน สำหรับผู้ถือหุ้น ถูกไหม
มันเป็นอย่างนั้นแหละ ไม่มีอะไรลึกซึ้ง
จากสร้างความเชื่อมโยงนั้น
ดูจะเป็นความสำเร็จที่สุดของสตีฟ
- เรียงคิวที่จะเล่นแล้ว - แจ่ม
ผมจำได้ว่าในตอนนี้ เมื่อเพลงเริ่มเล่นในตอนต้น
มันมีพลังงานบางอย่าง
คุณเห็นช่างภาพกลุ่มใหญ่ที่ด้านหนึ่ง
และผมจำตอนที่มองคนเหล่านั้นได้
พวกเขาหันกล้องหาสตีฟ ผมคิดในใจว่า...
"พวกคุณไม่รู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
และความจริงแล้ว พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน
ขอบคุณที่มานะครับ
วันนี้เราจะสร้างประวัติศาสตร์ร่วมกัน
ทุกครั้งที่คุณเห็น งานอีเวนท์ของแอปเปิ้ล
ให้รู้ไว้เลยว่า มีคนกลุ่มหนึ่ง ในหมู่ผู้ชม ที่กำลังรู้สึกแย่
เราเรียกมันว่า "ไอโฟน"
วันนี้ แอปเปิ้ลจะปฏิวัติโทรศัพท์
ดังนั้น แทนที่ผมจะพูดถึงมันต่อไป ผมขอให้คุณดูนี่
ถ้าคุณกำลังกล่าวเปิดตัวสินค้า และคุณพูดออกนอกบท
เรื่องแย่ ๆ อาจเกิดขึ้นได้มากมาย
พอสตีฟกล่าวว่า"ผมอยากให้คุณดูนี่"
ทุกอย่างก็ถูกชำแหละ
ข้อความที่เขากำลังจะสื่อ
ถูกชำแหละออกเป็นการกระทำเฉพาะ
ให้ผมพูดต่อและแสดงภาพ ที่อยู่ในภาพอีกชั้นหนึ่ง
ผมจะกดปุ่ม "สลีปเวค" นะครับ
นั่นไง เห็นไหมครับ
ถ้าต้องการปลดล็อคโทรศัพท์ เพียงใช้นิ้วเลื่อนที่หน้าจอ
เห็นไหม อยากดูอีกรอบไหมครับ
เขาแบ่งส่วนการสาธิตไว้มากมาย
ตอนนั้นเราเอาขวดวิสกี้ไปด้วย และหลังจากแต่ละส่วนย่อย
คนที่ต้องรับผิดชอบส่วนนั้นจะดื่ม
ผมอยากโทรหาโจนี่ ไอฟ์
ผมก็แค่กดตรงนี้
ผมก็จะเห็นข้อมูลติดต่อของโจนี่ไอฟ์
ตอนที่โทรหาโจนี่ ไอฟ์ พระเจ้าช่วย
การสาธิตนี้มีโอกาสออก นอกลู่นอกทางเยอะมาก
- หวัดดี โจนี่ เป็นไงบ้าง - สบายดี นายล่ะ
มันผ่านไปสองปีครึ่งแล้ว และฉันตื่นเต้นสุดจะบรรยาย
ที่ได้โทรออกต่อหน้าสาธารณะ ด้วยไอโฟนเป็นครั้งแรก
ต่อมาก็เป็นเรื่องเพลง
ไปที่ดีแลนตรงนี้
ลองเล่นเพลง "Like a Rolling Stone"
เขาเปิดเว็บเบราว์เซอร์
ผมอยากให้คุณเห็นซาฟารี ทำงานบนอุปกรณ์มือถือ
ลองเข้าเว็บ บูม! เหลือเชื่อ
และท้ายที่สุด เขาก็มีช่วงที่...
เขาผสมทุกสิ่งเข้าด้วยกัน
ในตอนท้าย เขาสั่งลาเต้ เป็นพัน ๆ แก้วจาก...
หญิงสาวโชคร้ายคนหนึ่ง ตามท้องถนน
สวัสดีตอนเช้าค่ะ ที่นี่สตาร์บัคส์ มีอะไรให้ช่วยคะ
ผมขอสั่งลาเต้ 4,000 แก้วครับ
ล้อเล่นครับ ผมโทรผิด บ๊ายบาย
โอเค
เราออกจากที่นั่น ทันทีที่การสาธิตจบลง
เราได้เปลี่ยนซานฟรานซิสโก ให้เป็นร้านโชว์ห่วย
มันเป็นคืนที่น่าจดจำ
ให้ตายสิ เวลาที่ได้ปลดปล่อย ความเครียดที่สะสมมาหลายปี
และตื่นขึ้นในเช้าวันถัด ๆ ไป
และทำแบบเดิมอีกครั้ง
ในตอนนั้นเราต้องทำผลิตภัณฑ์ให้เสร็จ
ซึ่งมันยากมาก โดยเฉพาะ เมื่อมีอาการแฮงค์รุนแรง
แต่มันสนุกมาก
สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาสร้าง ก็คือไอโฟน แน่นอน
เขาสร้างไอโฟน
ซึ่งทำให้โลกตะลึงด้วย หน้าจอสัมผัส และอีกหลายอย่าง
- เหลืออีกกี่นาที - 30 นาทีและ...
- ได้เวลาแล้ว - เย้!
- เลื่อนเพื่อปลดล็อค - เยี่ยม!
สาวน้อยอยู่นี่แล้ว
มีการส่งไอโฟนออกขายมาแล้ว 200 วัน
และผมยินดีที่ได้รายงาน
ว่าเราขายไอโฟนไปแล้ว กว่า 4 ล้านเครื่อง จนถึงวันนี้
วันนี้ เราขอแนะนำไอโฟน 3 จี
ประมาณ 2 ปีกว่า ๆ เราขายไอโฟนได้ 30 ล้านเครื่อง
เพียงแค่เลื่อนนิ้ว คุณก็เปลี่ยนชีวิตไปแล้ว
ใช่!
- มีอะไรให้ช่วยไหมครับ - ไอโฟน 4 ไอโฟน 4 อยู่ไหน
ผมโทษนะครับ เราขายหมดแล้ว
อย่างไรก็ดี เราเพิ่งรับเอชทีซีอีโวส์มาเพิ่ม
อะไรนะ มันคืออะไร ใช่ไอโฟนหรือเปล่า
เปล่าครับ มันคือโทรศัพท์สี่จี ที่ขับเคลื่อนด้วยสปรินท์
ถ้ามันไม่ใช่ไอโฟน ผมจะอยากได้ไปทำไม
มันเหมือนไอโฟนเลยนะครับ แต่มีหน้าจอใหญ่กว่า
ผมไม่สน
อินเตอร์เน็ตเร็วกว่าถึงสามเท่าเลยนะ
- ผมไม่สน - มันพิมพ์เงินได้นะ
- ผมไม่สน - คุณขอพรจากมันได้สามประการ
แม้ว่าพรนั้นคือการได้รับไอโฟน
- ผมไม่สนเรื่องนั้น - ก็ได้
แล้วคุณหลงใหลอะไรในไอโฟน 4 นักหนา
ขออนุญาตถามนะครับ
เพราะมันคือไอโฟน
ฉันจำคนกลุ่มแรกที่ฉัน สัมภาษณ์เกี่ยวกับไอโฟนได้
ฉันสัมภาษณ์ผู้คน เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์...
มาหลายสิบปี
ฉันไม่เคยเห็นความเชื่อมโยง ของมนุษย์กับวัตถุแบบนี้มาก่อน
ในตอนแรก คุณจะถูกกระตุ้นให้นั่งลง
และแสดงทุกอย่าง ผ่านไอโฟนของพวกเขา
เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ลดลง
กลายเป็นสิ่งที่ฉันขอเรียกว่า "ปรากฎการณ์การอยู่คนเดียวด้วยกัน"
มันกลายเป็นเทคโนโลยี ที่แยกมนุษย์ออกจากกัน
(ก่อนถึงเอวสานโลก วิม เว็นเดอร์ส ปี 1991)
เคยดูหนังของวิม เว็นเดอร์สเรื่อง "ก่อนถึงอวสานโลก" ไหม
เคยค่ะ ฉันชอบเรื่องนั้น
มนุษย์หลงรักความฝันของตัวเอง
และเดินไปมาโดยใส่ฮู้ด
และมีจอภาพอยู่ข้างหน้า ลุ่มหลงเอยู่กับความฝัน
ตอนที่ผมมาช่วยแคลร์ สิ่งที่เดียวที่เธอสนใจ
คือการมีแบตเตอรี่ที่ใช้งานได้ สำหรับจอภาพวิดีโอ
มันคล้าย ๆ กันเลย
มันคือเครื่องจักรแห่งความฝัน และคุณลุ่มหลงไปกับ...
โลกที่คนพบเห็นบนหน้าจอพวกนี้
และใบหน้าของเทคโนโลยีนี้ ก็คือสตีฟ จ็อบส์
คุณอยากพูดอะไรเกี่ยวกับ ความรับผิดชอบของพลัง...
เมื่อคุณประสบความสำเร็จถึงขั้นหนึ่ง
พลังเหรอ มันคืออะไร
เขาพบช่องโหว่ ที่เมื่อคุณทำสัญญาเช่ารถ
คุณจะมีระยะปลอดดอกเบี้ย 6 เดือนเพื่อติดป้ายทะเบียน
เขาจึงเช่ารถคันเดิมทุก ๆ 6 เดือน
เพื่อหลีกเลี่ยงการติดป้ายทะเบียน
ฉันคิดว่าเขาบอกใคร ๆ ว่า...
เขาไม่อยากให้ใครจำเขาได้
แต่ก็ไม่มีอะไรน่าจดจำ...
มากไปกว่ารถเมอร์เซเดสสีเงิน ที่ไม่มีป้ายทะเบียนหรอก
มันประกาศคำว่า "สตีฟ จ็อบส์" ในวัลเลย์อยู่แล้ว
ขับรถไปทำงานกับสตีฟ จ็อบส์
ขับรถไปทำงานกับสตีวี่เพื่อนเก่า
ดูสิ เขาอยู่บนเลนสำหรับรถร่วม
เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่า ตัวเองอยู่เหนือกฎหมาย
จ็อบส์มักจอดเมอร์เซเดส ไร้ป้ายทะเบียนของเขา...
ในที่จอดรถคนพิการ รอบ ๆ สาขาของแอปเปิ้ล
มันถึงเขนาดกลายเป็น กิจกรรมฆ่าเวลาที่วัลเลย์
ที่ได้ถ่ายรูปกับรถของสตีฟ
เขาเป็นฮีโร่ในวัลเลย์ เพราะเขาทำเงินได้มหาศาล
แต่ต่างจากบิล เกตส์
จ็อบส์บอกใคร ๆ ว่าการ ให้เงินผู้อื่นนั้นเสียเวลา
ระหว่างที่จ็อบส์บริหาร แอปเปิ้ลได้ตัดโปรแกรมการกุศลออก
จ็อบส์ยังคงทำเหมือน แอปเปิ้ลเป็นบริษัทที่เพิ่งตั้งตัว
แต่ในปี 2010 มันกลายเป็น หนึ่งในบริษัทมูลค่าสูงสุดในโลก
ในหมู่คนรวยและคนดัง จ็อบส์เป็นผู้ที่น่าหลงใหล
นักธุรกิจแหกคอก แต่คุณค่า ของเขาในฐานะพลเมืองคืออะไร
เขาสนใจในพลัง แห่งการเปลี่ยนโลกหรือสิทธิ์...
ในการมีพลังโดยไร้ความรับผิดชอบ หรือเปล่า
มีประสบการณ์ครั้งหนึ่งที่ ผู้คน 2-3 คน...
แย่งตัวคุณใช่ไหมครับ
- ให้ตายสิ ผมไปที่ปาล์ม - มีหลายคนไปที่ปาล์มน่ะสิ
ใช่ ใช่
- สตีฟโกรธไหม - แน่นอน
ผมยื่นใบลาออก ผมข้าม ขอบเขตอำนาจเหมือนที่คุณทำ
และแน่นอนที่สุด 20 นาทีหลังจากนั้น
ผมได้รับสายจากผู้ช่วยของสตีฟ "สตีฟอยากเจอคุณ"
เขานั่งลง เขาแค่นั่งนิ่ง ๆ แล้วเขาก็มองผม
แล้วผมก็หัวเราะระหว่าง พูดคำที่เตรียมไว้
แล้วเขาก็บอก "คุณรู้ว่าคุณ ทำให้บลูทูธวุ่นวายใช่ไหม"
ผมจึงหยุด ผมแบบ...
แล้วเราก็เข้าสู่สงครามประสาท เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง
มันเหมือนในเรื่องก็อดฟาเธอร์
ประมาณว่า "คุณเป็นส่วนหนึ่งของ ครอบครัวแอปเปิ้ลของผม
คุณคงไม่อยากจากครอบครัวผมไป"
ในตอนท้าย เขาพูดว่า "ถ้าคุณเลือกออกจากครอบครัวผม
ถ้าคุณตัดสินใจถึงขนาดพราก หนึ่งในสมาชิกครอบครัวของผมไป
ผมจะทำลายคุณ เป็นการส่วนตัว"
ในการรักษา สมาชิกครอบครัวไว้
จ็อบส์เต็มใจที่จะให้แอปเปิ้ล บิดเบือนหรือแม้แต่ ฝ่าฝืนกฎหมาย
ในปี 2011 การฟ้องร้องในนามนิติบุคคล
ที่ออกโดยพนักงาน ซิลิคอน วัลเลย์กว่า 64,000 คน
เปิดเผยว่าจ็อบส์พร้อมกับผู้บริหาร ของกูเกิ้ล อินเทล และอะโดบี
สมรู้ร่วมคิดกันปฏิเสธว่าจ้าง พนักงานของแต่ละบริษัท
ถ้าคุณทำงานที่แอปเปิ้ล หรือไม่ว่าที่ไหน
คุณมีบริษัทอื่นที่อาจจะย้ายไป
และนำทักษะความรู้ไป เพื่อสร้างเงินที่บริษัทนั้นมากขึ้น
พวกเขาจะไม่รับเรซูมเม่ของคุณ พวกเขาจะไม่โทรกลับหาคุณ
ใช่ไหมล่ะ เพราะพวกเขาจะไม่ยอม ให้ใครรุกล้ำบริษัทตนเอง
- ถูกต้อง - มันผิดกฎหมาย
รู้ไหมว่าหลักฐาน ที่หนักแน่นที่สุดคืออะไร
อีเมลของสตีฟ จ็อบส์ ผู้ล่วงลับไงล่ะ
- จริงเหรอ - เต็มไปหมดเลย
(ถ้าคุณจ้างคนใดคนหนึ่งในรายชื่อนี้ นั่นหมายถึงสงคราม)
ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากที่ ผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิ้ล เซอร์เกย์บริน
ได้รับคำขู่นี้จากจ็อบส์
กูเกิ้ลเผยรายชื่อ "ห้ามโทรขายของ" ซึ่งมีแอปเปิ้ลรวมอยู่ด้วย
2 ปีต่อมา กูเกิ้ลพยายามอีกครั้ง
และจ็อบส์ก็อีเมลหา ผู้บริหารกูเกิ้ล เอริค ชมิดท์
เพื่อเตือนเขา เรื่องข้อตกลงสุภาพบุรุษ
ชมิดท์ทำให้จ็อบสบายใจ ด้วยการยืนยัน...
ว่าผู้ทำผิดจะถูกไล่ออก ภายในหนึ่งชั่วโมง
เมื่อจ็อบส์รู้ว่าหญิงสาวคนหนึ่ง ถูกทิ้งตกกระป๋อง
เขาแสดงความพึงพอใจ ด้วยการกดแป้นพิมพ์ 2 ปุ่ม
เดี๋ยวจะมีคนออกจากประตู อยากถ่ายไว้ไหม
คุณจะถ่ายภาพภายในหรือเปล่า
เรากำลังถ่ายภาพโลโก้ ของแอปเปิ้ลที่ประตู
โอเค คุณถ่ายรูปไม่ได้นะคะ
คืนนี้ เรื่องฉาวของวอลล์สตรีท
ได้หยั่งลึกไปถึง บริษัทอเมริกันที่ยิ่งใหญ่
แอปเปิ้ล คอร์ปอเรชั่น
ซึ่งเป็นเรื่องของการกล่าวหา
ในการรับเงินรายจ่ายของแอปเปิ้ล กว่า 40 ล้านดอลลาร์ใต้โต๊ะ
รวมถึง 20 ล้านดอลลาร์
ที่ตรงเข้าสู่กระเป๋าของ ผู้บริหารคนดัง อย่างสตีฟ จ็อบส์
ในรูปแบบของการแบ็คเดทหุ้น
ผมเจอสตีฟครั้งแรกไม่นานหลัง ได้เป็นบรรณาธิการนิตยสารฟอร์จูน
ผมพูดว่า "ฟังนะ เราอยากสร้าง ความสัมพันธ์ที่ดีกับแอปเปิ้ล
และเขียนเรื่องเกี่ยวกับคุณ"
เขาพูดว่า "เอาล่ะ เราจะทำแบบนี้"
"เมื่อคุณอยากเขียนเรื่องของเรา
ขอให้โทรมา เสนอแนวคิด แล้วเราจะพิจารณา"
"เราจะช่วยคุณหาแนวคิด
หรืออาจมีแนวคิดของตนเอง เราจะโทรหาคุณ
เราจะกำหนดว่าพนักงานของคุณ คนไหนควรได้ทำเรื่องนี้"
และผมบอกว่า "สตีฟ คือว่า นั่นไม่ใช่วิธีทำงานของเรา"
เขาตอบกลับ "นั่นไม่ใช่ วิธีที่คุณร่วมงานกับแอปเปิ้ล"
ผมจึงบอกตัวเองว่า
"ทำไมเราไม่ทำเรื่อง ตัวเลือกในตลาดหุ้นล่ะ"
"เพราะยังไม่เคยมีใครคิดออก"
ผมจึงมอบหมายให้นักข่าวสายสืบ ที่เก่งที่สุดคนหนึ่ง มาทำเรื่องนี้
ปีเตอร์ เอลไคนด์
สตีฟ จ็อบส์มีบุคลากร ที่เก่งมาก ๆ อยู่รอบตัว
เขาอยากมอบทางเลือกในตลาดหุ้น ให้คนของเขา ซึ่งมันใหญ่มาก
จนพวกเขาไม่คิดจะไปที่ไหนอีก
เพราะมันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน
ปัจจัยหลักก็คือ ถ้าหุ้นขึ้น
ซึ่งเราหวังให้มันขึ้นอยู่เสมอ
โอกาสมัดตัวเขา ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมหวังให้เกิดขึ้น
เพื่อให้ข้อตกลงถือหุ้นดูหอมหวานขึ้น
หลายบริษัทอนุญาตให้ผู้บริหาร ซื้อหุ้นในอดีต
ขณะที่ราคาต่ำ
เพื่อให้ผู้บริหารได้กำไร หลายล้านในพริบตา
มันเรียกว่า "การแบ็คเดท"
มันดูเหมือนเป็นหนทางที่สมบูรณ์แบบ ยกเว้นอยู่อย่างหนึ่ง
หากไม่มีการรายงานอย่างเหมาะสม การแบ็คเดทก็ผิดกฎหมาย
มีบริษัทเอกชนในอเมริกา ถูกสืบสวน 200 แห่ง
ด้านการฟ้องร้องการแบ็คเดท หุ้นส่วนสำหรับผู้บริหารระดับสูง
การแบ็คเดทเป็นเกมที่อันตราย
มันทำให้ผู้บริหารหลายคน ต้องติดคุกข้อหาฉ้อโกง
มันกลายเป็นสิ่งที่แอปเปิ้ลทำบ่อยๆ ภายใต้การบริหารของสตีฟ จ็อบส์
ในที่สุดแอปเปิ้ลก็ ดำเนินการสืบสวนภายใน
และพบว่าหลายพันกรณี
เป็นการถือหุ้นที่ ถูกจัดการอย่างไม่ถูกต้อง
ในจำนวนนั้นไม่มีกรณีไหนเกิดขึ้น เมื่อดูรายงานของบริษัท
ก่อนที่สตีฟ จ็อบส์จะกลับไปที่นั่น
ที่ปรึกษาเรื่องแผนการ แบ็คเดทที่มีปัญหาหลาย ๆ กรณี
ก็คือทนายของซิลิคอน วัลเลย์ ผู้มีอิทธิพลอย่างแลรี่ ซอนซินี
แลรี่ซอนซินีได้เผยแพร่ศาสตร์ด้านมืด
สู่โลกของซิลิคอน วัลเลย์
เขาเป็นคนที่กระซิบบอกเหล่าผู้บริหาร บริษัทเทคโนโลยีแถวหน้าทั้งหลาย
"นี่เป็นวิธีที่คุณทำได้"
เขาเป็นคนที่สนิทกับสตีฟ จ็อบส์มาก
ซอนซินีรู้จักกับจ็อบส์ตั้งแเต่ แอปเปิ้ลออกสู่สาธารณชนในปี 1980
และเคยเป็นสมาชิกผู้บริหารที่พิกซาร์ ตอนที่สร้างรายการใหญ่รายการหนึ่ง
ที่มีการแบ็คเดทหุ้นอย่างโจ่งแจ้ง เพื่อผู้บริหารระดับสูง
แต่อย่างไรก็ตามประวัติอันยาวนาน ของจ็อบส์กับแบ็คเดทหุ้น
การสืบสวนของแอปเปิ้ลเอง นำโดยอัล กอร์
ทำให้จ็อบส์พ้นผิดในทุกข้อกล่าวหา
บทสรุปของเพวกเขา คือสตีฟ จ็อบส์ไม่สนใจ
ความพัวพันด้านการเงินของประเด็นนั้น
ผมรู้คุณไม่ใช่นักการบัญชี แต่คุณมีความเข้าใจ...
หลักการบัญชีที่ยอมรับทั่วไป ว่าคืออะไรไหม
ไม่เข้าใจเท่าไร
ความไร้เดียงสาเรื่องการบัญชี ของจ็อบส์
ถูกคัดค้านโดยหัวหน้าจนท.ฝ่ายการเงิน ของเขาเอง เฟร็ด แอนเดอร์สัน
ฮีโร่ระหว่างที่แอปเปิ้ลกลับมา
แอนเดอร์สันเป็นหนึ่งผู้บริหาร ที่ถูกจับกุมข้อหาแบ็คเดทหุ้น
ในฐานะหัวหน้าจนท.ฝ่ายการเงิน ของแอปเปิ้ล คุณแอนเดอร์สัน
คุณกุมความรับผิดชอบทั้งหมด ที่รับรองว่าบริษัท...
ยอมทำตามความประสงค์การรายงาน ด้านการเงินทั้งหมด จริงไหม
ตามคำแนะนำของคณะกรรมการ
ผมปฏิเสธที่จะตอบโดยยึดหลัก สิทธิคำแปรญัตติที่ 5 ของผม
ตอนที่ ก.ล.ต. สืบสวน
แอปเปิ้ลทิ้งแอนเดอร์สันไป
เขาถูกบังคับให้ลาออก จากคณะผู้บริหารของแอปเปิ้ล
และจ่ายค่าปรับ 3.6 ล้านดอลลาร์
แต่ในคำแถลงการณ์ที่ผิดปกติอย่างมาก ทนายของแอนเดอร์สันทำให้กระจ่างชัด
ว่าเฟร็ดขึ้นอยู่กับถ้อยแถลง ของจ็อบส์กลับกลายเป็นผิด
และที่แอนเดอร์สันได้อธิบาย ความเสี่ยงของการแบ็คเดทกับจ็อบส์
ตอนนี้ขัดแย้งกับสิ่งที่จ็อบส์ และบริษัทเคยรักษาไว้
ซึ่งสตีฟ จ็อบส์ไม่สำนึกว่า ทำไมเรื่องนี้จึงเป็นปัญหา
ผมว่าแนวคิดที่ สตีฟ จ็อบส์ไม่รู้สักอย่าง
เฟร็ด แอนเดอร์สันและแนนซี่ไฮเนน มีความรับผิดชอบทั้งหมด มันไร้สาระ
บริษัทได้ยืนยันแล้ว...
ว่าตัวจ็อบส์เองถูกตัดสินว่ามีความผิด จากการแบ็คเดทหุ้น
ที่ลงวันที่ผิดในเดือนตุลาคม 2001
เนื่องด้วยเจ้าของแอปเปิ้ล รายงานต่อ ก.ล.ต.
คำตัดสินถูกบันทึกอย่างไม่เหมาะสม ขณะที่ประชุมผู้บริหารพิเศษ
ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ได้มี การประชุมผู้บริหาร
การประชุมบริหารที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง ทำให้จ็อบส์ถูกปรับ 7.5 ล้านดอลลาร์
เกิดอะไรขึ้น
อย่างแรกทุกคนชี้มาที่สมาชิก ของทีมที่กลับมาของแอปเปิ้ล
ผู้ปรึกษาทั่วไป แนนซี่ ไฮเนน
ผู้ที่รับรองเวลาการประชุมบริหารเท็จ
เหมือนแอนเดอร์สัน ไฮเนนจ่ายค่าปรับให้ก.ล.ต.
โดยไม่มีการสารภาพหรือปฏิเสธความผิด
แต่การเงียบของเธอถูกตั้งคำถาม เธอตัดสินใจโกหก...
เรื่องการประชุมผู้บริหารด้วยตัวเอง เพื่อแก้ต่างให้สตีฟ จ็อบส์หรือไม่
ใครจะอยากทำแบบนี้
อย่างที่เราเคยเห็นในการอภิปราย เมื่อหลายชั่วโมงผ่านมา
ผมใช้เวลายาวนานในการพยายาม ที่จะดูแลคนของแอปเปิ้ล
และสร้างความประหลาดใจ และความสุขให้พวกเขา
ด้วยอาชีพที่แอปเปิ้ลมีความหมาย กับพวกเขาและครอบครัวของพวกเขา
และผมรู้สึกว่าคณะผู้บริหาร ไม่ได้ทำแบบเดียวกับผม
- ใช่ - ฉะนั้นผม...
เจ็บปวด น่าจะเป็นคำที่ตรงที่สุด
ผมทำงานมา ผมก็จำไม่ได้...
4-5 ปีในชีวิตของผม
ไม่ค่อยได้เจอครอบครัวหรืออะไรเลย
และรู้สึก...
ไม่มีใครคอยดูแลที่เลย
ใช่ เอาล่ะ
ผมอยากให้พวกเขาทำอะไร และเราก็คุยกัน
ไม่มีการคำสั่งบงการจากเขาเลย
แต่พอ ก.ล.ต.สืบสวน ก็เหมือนกับว่า เขาไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย
ผมหวังว่าพวกเขาจะมาหาผมและบอกว่า
สตีฟผมได้เงินสนับสนุนมาให้คุณ
ถ้าไม่มีผมต้องคอยแนะนำอะไร
หรือมีส่วนร่วมหรือเจรจาต่อรองใด ๆ
มันก็น่าจะดีขึ้น จากมุมมองของบริษัท
เพราะมันจะทำให้ผม รู้สึกดีขึ้นเลยตอนนั้น
ตามที่นักวิเคราะห์ ถ้าจ็อบส์ติดคุก เรื่องการแบ็คเดทจริง
มูลค่าของบริษัทจะตกลง 22 พันล้านดอลลาร์
แต่จ็อบส์เป็นคนสำคัญของแอปเปิ้ล
และแอปเปิ้ลเป็นบริษัท ที่สำคัญของซิลิคอน วัลเลย์
เป็นรากฐานสำคัญของ เศรษฐกิจอเมริกาทั้งหมด
แต่อเมริกันคือแอปเปิ้ล ได้อย่างไร
คุณยืนยันได้ไหมว่าคำให้การ ที่คุณกำลังจะบอกนี้จะเป็น...
ตอนที่สภาอเมริกาไต่สวน ผู้สืบทอดของจ็อบส์...
ทิม คุก เรื่องธรรมเนียม การเรียกเก็บภาษีของบริษัท
สมาชิกคณะอนุกรรมการหลายท่าน ใช้เวลาไม่นานในการแถลง...
การรายงาน ว่าพวกเขา อยากจะเข้มแข็งแค่ไหน
ฉันรักแอปเปิ้ล และฉันภูมิใจ ในแอปเปิ้ลในฐานะบริษัทอเมริกัน
แอปเปิ้ลคือเรื่องราว ความสำเร็จของคนอเมริกัน
ผลิตภัณฑ์ของแอปเปิ้ล รู้จักกันเป็นอย่างดีและใช้กันทั่วโลก
เหมือนหลายล้านคนทั่วโลก ถือไอโฟนไว้ในมือ
สิ่งที่อาจจะไม่เป็นที่รู้กัน
ก็คือแอปเปิ้ลยังเขยายระบบ หลบเลี่ยงภาษีในระดับสูงอีกด้วย
โดยตลอดทั้งระบบซึ่งเป็นจำนวนรวม ทั้งหมดมากกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์
ที่นอกฝั่งที่ได้ประโยชน์ จากแดนปลอดภาษี
แอปเปิ้ลพบแดนปลอดภาษีของตัวเอง ในกรีนฟิลด์ของไอร์แลนด์
ที่ซึ่งจ็อบส์และทีมของเขาจัดตั้ง บริษัทในช่วงก่อนยุค 1980
แผนการเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ดับเบิ้ลไอริช"
กรรมสิทธิ์ที่ดินอุตสาหกรรม ฮอลลี่ ฮิลล์
เปรียบไม่ได้กับ แคลิฟอร์เนีย ซิลิคอนวัลเลย์ เลย
มีความรู้สึกว่าแอปเปิ้ลของคอร์ค อาจได้เป็นสิ่งสำคัญของซิลิคอนฮิลล์
ปัจจุบันนี้ แอปเปิ้ลถือกำไร ต่างประเทศมากกว่า 137พันล้านดอลลาร์
จำนวนมากในสองบริษัทไอริชเล็ก ๆ หนึ่งบริษัทไม่มีลูกจ้าง
ขณะที่เงินสดตามความจริง ถูกถือไว้และลงทุน โดยธนาคารนิวยอร์ก
เอกสารกำไรแล่นผ่านสำนักงาน ในรีโน เนวาดา
และกลับมาที่เอเมอรัลด์ ไอร์ ที่ซึ่งมีอัตราภาษีน้อยกว่า 1%
สมาชิกวุฒิสภา เราภูมิใจที่แผนก ค้นคว้าและพัฒนาของเราทั้งหมด
หรือส่วนใหญ่อยู่ในสหรัฐอเมริกา
ผมรู้แต่กำไรที่เป็นผลมาจากสิ่งนั้น ตั้งเอยู่ที่ไอร์แลนด์
ในบริษัทที่คุณควบคุม ที่คุณไม่ได้จ่ายภาษี
ในมายาคติของบริษัทใหม่เหล่านี้
เป็นสิ่งที่พวกเขาใช้บางวิธี สะท้อนบางอย่างเกี่ยวกับอเมริกา
ทั้งกูเกิ้ลและแอปเปิ้ล เล่นบนความคิด...
ความบริสุทธิ์ทางการเมือง อย่างด้านการขายบริษัทของพวกเขา
แล้วการพบว่าพวกเขาไม่ได้มี ความบริสุทธิ์พวกนั้นนั้นน่าเสียใจ
สตีฟ จ็อบส์บอกไว้ว่าเขา อยากเปลี่ยนโลกแล้วเปลี่ยนเป็นอะไร
หลายบริษัททั่วโลกทำการเลือก ว่าจะปฏิบัติต่อพนักงานยังไง
สิ่งที่ให้กลับคืนมา และจะใส่เงินไว้ตรงไหน
แล้วทางเลือกของสตีฟล่ะ
ในการทำสมาธิเขาพบความเรียบง่าย
เขาชอบความคิดที่ว่า "อยู่ ณ ขณะนี้" แต่ทีนี่คือที่ไหน
ท่านสุภาพสตรีและท่านสุภาพบุรุษ เราเพิ่งลงจอด
ที่สนามบินนานาชาติปักกิ่ง เทอร์มินัล 3
ฉันคิดว่ามันสำคัญที่จะครอบคลุมจีน
เพราะผลิตภัณฑ์แอปเปิ้ล ทั้งหมดสร้างขึ้นที่นั่น
พวกเขาออกแบบผลิตภัณฑ์ของตัวเอง
แต่การผลิตด้วยเครื่องจักรทำในจีน
และเพราะมันเข้าไปพัวพันกับ วัฏจักรภาคอุตสาหกรรมของประเทศอื่น
และมันอยู่นอกเหนือ การควบคุมของแอปเปิ้ลอย่างมาก
คนงาน 4 คนเสียชีวิต และบาดเจ็บอีก 77 คน
ในการระเบิดที่ 2 โรงงาน ผลิตสินค้าของแอปเปิ้ล
สาเหตุมาจากขั้นตอน การทำงาน ที่ขาดความปลอดภัย
ตัวทำละลาย ที่ใช้ส่องแสง จอทัชสกรีนของแอปเปิ้ล
มีประสิทธิภาพแต่ก็อันตราย เป็นเหตุในการทำลาย ระบบประสาท
ที่สร้างความไร้สมรรถภาพ และสูญเสียความรู้สึกต่อคนงาน
คำร้องทุกข์เรื่องอัตราค่าจ้างต่ำและ ความกดดันเรื่องกำหนดเวลาของแอปเปิ้ล
โรงงานจีนของบริษัท เทคโนโลยีหลายบริษัท
ทองแดง โครเมี่ยม และเหล็กหนักอื่นๆ
ที่ถูกทำลายไหลผ่าน เข้าไปในลำน้ำท้องถิ่นหลายสาร
ระดับสารเคมีบางชนิดสูงมาก
ที่พืชบำบัดสิ่งปฏิกูลไม่สามารถ ทำความสะอาดแหล่งน้ำให้สมบูรณ์...
เพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ได้
ในปี 2010 มา จุน นักเคลื่อนไหวชาวจีน ติดต่อบริษัทผู้ผลิตเทคนิคทั้งหมด
เพื่อพูดคุยถึงปัญหา และเขียนถึงจ็อบส์เป็นการส่วนตัว
สุดท้ายทุกบริษัทตอบกลับมาหมด ยกเว้นแอปเปิ้ล
ไม่จนจ็อบส์ออกจากบริษัทไป
ซึ่งแอปเปิ้ลยินดีที่จะคุยกับมาจุน
ฟ็อกซ์คอนน์เป็นผู้ผลิตสินค้า ระดับสูงของแอปเปิ้ล
ทั้งหมดก็เลยดิ่งลงเขาตั้งแต่นั้น จนมาถึงระดับมาตรฐาน
ในทุกด้าน
คนหนุ่มสาวเหล่านี้มาจากชนบท
ภายใต้สภาพความยากไร้ที่ไม่คาดคิด เพื่อค้นหาชีวิตที่ดีขึ้น
ซุน ดันยอง ชื่อเล่นยอง
มาที่ฟ็อกซ์คอนน์ จากหมู่บ้านชาวเขาเล็ก ๆ
อยู่ในแผนกผลิตภัณฑ์เครื่องสื่อสาร
เขาทำหน้าที่รักษา ความปลอดภัยต้นแบบไอโฟน
เป็นพันธะสัญญากับกองบัญชาการ ของแเอปเปิ้ลในซิลิคอนวัลเลย์
ในปี 2009 ต้นแบบไอโฟน 4 หายไปจากการเฝ้าระวังของยอง
(ตั้งแต่ผมเข้ามาที่บริษัทนี้ ผมไม่เคยเอาอะไรไปเลย)
ซุน ดันยองเป็นพนักงานโรงงานคนแรก
ที่ได้ออกมาสู่เบื้องหน้า
สิ่งที่ทำให้เรื่องราวของเขาแจ่มแจ้ง อย่างไม่น่าเชื่อคือ ณ ปัจจุบันนี้
มีกล้องวงจรปิดที่บันทึก การเคลื่อนไหวของเขา
เขาคุยกับเพื่อนบนทวิตเตอร์จีน
และคุณก็สามารถติดตาม สิ่งที่เกิดขึ้นได้
ยองตรวจค้นต้นแบบทุกหนแห่ง
ก่อนมีการรายงานว่า มันหายไป จากความมั่นคงของฟ็อกซ์คอนน์
เย็นวันนั้นเจ้าหน้าที่พาเขา เข้าไปในห้องสอบสวน
ที่ซึ่งเขาถูกทำร้าย
และถูกบอกว่าตำรวจ จะมาไต่สวนพรุ่งนี้เช้า
ในที่สุดยองก็ได้รับอนุญาต ให้ออกจากโรงงานตอน 22.41 น.
เขาเดินไปที่ร้านอินเตอร์เน็ต ไปแชทกับเพื่อนออนไลน์
(พวกเลวระยำ! พวกมันไม่ใช่คน!)
(หวังว่าจะมีคนเข้ามา จัดการฟ็อกซ์คอนน์)
(พวกเขาค้นบ้านคนได้ตามที่ต้องการ)
(กักขังหน่วงเหนี่ยว ใครก็ได้ตามต้องการ)
(พวกเขาทำร้ายคน)
เขาล็อกออฟประมาณ 1:30 น.
หลังจากนั้นทันที กล้องวงจรปิด จับภาพเขาได้ในลิฟต์
ในอพาร์ทเมนท์ของแขา
เขาขึ้นไปชั้นที่ 12 และส่งข้อความหาแฟน
(ที่รัก ผมขอโทษนะ จะกลับบ้านพรุ่งนี้)
(ผมเจอปัญหา อย่าบอกพ่อกับแม่ผมนะ)
(อย่าพยายามติดต่อผม)
(ผมเสียใจจริง ๆ)
ตอน 3.33 น. กล้องวงจรปิด บันทึกภาพซุนดันยอง กระโดดฆ่าตัวตาย
ในช่วงเวลาประมาณ 2 ปี มีการฆ่าตัวตายไปแล้ว 18 ครั้ง
ฟ็อกซ์คอนน์สร้างตาข่ายเหล่านี้ เพื่อรองคนที่ตกลงมา
คนที่กำลังกระโดดตึกลงมา
พวกเขาป้องกันไม่ให้มีการตายเกิดขึ้น
โดยมีตาข่ายกันภัยไว้รองรับพวกเขา
ถ้าคุณนับ การพยายามฆ่าตัวตาย
ปีนี้มีมาแล้ว 13 คน
และขณะนั้นยังมี... ที่นั่นพวกเขามีคนอยู่ 400,000 คน
13 คนจาก 400,000 คน จนตอนนี้เป็น 26 คนต่อปี
สำหรับ 400,000 คน หรือ มาบอกว่าเป็น 7 ต่อ 100,000 คน
ก็ยังอยู่ภายใต้การฆ่าตัวตาย ของอเมริกาในอัตรา 11 ต่อ 100,000 คน
แต่มันเป็นปัญหามาก ๆ
ใช่ มันอยู่ในที่เดียวด้วย
คุณนับจากจำนวนประชากรสิ
เราอยู่ทุกหนทุกแห่งนั่นแหละ
และมัน...มันเป็นปัญหามาก ๆ
เราอยู่ที่นั่นพยายาม ทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
และที่สำคัญกว่านั้น พยายาม เข้าใจว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง
แอปเปิ้ลไม่ได้เป็นบริษัทเดียวที่ ผลิตเครื่องจักรในจีน
แต่มันแตกต่างกับ ขอบเขตกำไรของมันมหาศาลเลย
กำไรของไอโฟน 4 ทุกเครื่อง สูงกว่า 300 ดอลลาร์
แต่แอปเปิ้ลจ่ายค่าแรงงาน คนจีนต่ำกว่า 12 ดอลลาร์ต่อเครื่อง
ถ้าจ็อบส์คิดต่างจริง ๆ เขาน่าจะสนใจเรื่อง...
คนที่ที่จับต้องไอโฟนมากกว่านี้
ก่อนที่มันจะไปถึงมือของลูกค้า
ตอนที่ผมเขียนวิจารณ์เรื่องแอปเปิ้ล
จดหมายน่าจะ 80% เป็นจดหมายที่เกลียด
แม้แต่บทวิจารณ์ ที่สมเหตุสมผลมากที่สุด
เกี่ยวกับแรงงานประจำวันในจีน เพื่อร้องทุกข์ มันยังไม่สำคัญเลย
คนไม่อยากได้ยิน
พวกเขารักบริษัทนี้ พวกเขารักผลิตภัณฑ์ของบริษัทนี้
พวกเขารักสัญลักษณ์ที่เป็นสถานะ ที่มีของพวกนี้อยู่ในมือ
และเอาแต่จ้องตลอดเวลา มันดูดี
และพวกเขาก็ยืนต่อแถว ถึง 2 วัน เพื่อซื้อเครื่องเดียว
และพวกเขาไม่อยาก ได้ยินเรื่องพวกนี้หรอก
ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เคยต้องมีไอโฟน
ผมไม่อยากได้ยินเรื่องผลิตภัณฑ์อื่น
และเชื่อในข้อขัดแย้งในทุกครหา
ที่การเป็นเจ้าของไอโฟน ทำให้ผมเป็นส่วนหนึ่งที่ดูดีขึ้น
และเมื่อมันมาอยู่ในกระเป๋าของผม ตอนที่อยู่เฉย ๆ...
มือของผมโดนดูดให้ไปจับมือถือ เหมือนมือของโฟรโด้ ที่ไปจับแหวนเลย
มนต์วิเศษที่แท้จริง ที่เทพนิยายเหล่านี้...
อยู่รอบ ๆ บริษัทที่ทำโทรศัพท์
โทรศัพท์มือถือ ไม่ใช่อุปกรณ์ในตำนาน
มันทำให้คุณสงสัยในตัวแอปเปิ้ล น้อยกว่าสงสัยในตัวเราซะอีก
นักสร้างนิยายอยู่รอบ เทคโนโลยีอยู่แล้ว
แบ่งสันให้นักเทคโนโลยีทำหลายสิ่ง ที่เห็นว่าเป็นเรื่องน่าเกลียดน่าชัง
ถ้าพวกมันทำออกมา โดยบริษัทประเภทอื่น
นี่เป็นเรื่องที่น่าทึ่ง
มันมีการขโมย มันมีการซื้อ ทรัพย์สินที่ถูกขโมยมามีการขู่กรรโชก
มั่นใจได้เลย ว่าต้องมีเรื่องเซ็กส์ อยู่ในนั้นสักที่แหละ
จริงเหรอ
มีบางคนทำหนังด้วยสิ่งนี้
ถ้าคุณเคยทำหนังด้วยสิ่งนี้
ฉากแรกน่าจะอยู่ในลานเบียร์ ที่ซิลิคอน วัลเลย์
อย่างที่เขาดื่มพิลส์เนอร์ จากเหยือกอึกใหญ่
เกรย์ โพเวลล์ของแอปเปิ้ลกำลัง ตรวจสอบต้นแบบไอโฟนอันใหม่
แต่พอโพเวลล์เดินโซเซออกจากบาร์ เขาก็ลืมไปอย่างหนึ่ง
ไอโฟน
มันถูกพบที่เก้าอี้บาร์ โดยนักศึกษาชื่อว่าไบรอัน โฮแกน
และอีเมลฉบับนี้โผล่ เข้ามาในกล่องทิปของเรา
และมีนายคนนี้อ้างว่า เขามีต้นแบบไอโฟนเครื่องใหม่
รู้ถึงปราการรักษา ความปลอดภัยของแอปเปิ้ล
และดูสิ่งที่อยู่ในห่อ
แต่จากนั้น ตอนที่สตีฟ เป็นหัวเรือและมีอำนาจเต็มที่
จะเอาอะไรจากเขาไปไม่ได้ทั้งนั้น
มันน่าตื่นเต้นอย่างเหลือเชื่อ
ณ จุดนั้น แอปเปิ้ลไม่มี ข้อมูลที่รั่วไหลเท่าไรนัก
จากนั้นผมไปหานิค และบอกว่า
เราคิดว่ามันเป็นของแท้ และพวกเขาต้องการเงินของเขา
และนิคบอกว่า "ตามที่คุณต้องเการเลย"
สำหรับเรา ไม่มีคำถาม ไม่ว่าเราจะเขียนเรื่องหรือไม่
นั่นเป็นสิ่งที่วุ่นวายมากเลย ผมว่า สำหรับสตีฟ จ็อบส์แล้ว
เป็นสิ่งที่เขาเคย...
ต้องจัดการความสัมพันธ์ กับสื่ออย่างมากเลย
แผนของเราคือถ่ายภาพ...
เขียนเรื่องราว และก็ส่งกลับไปที่แอปเปิ้ล
ดีครับ ผมชื่อเจสัน เชน นี่เป็นไอโฟนใหม่ครับ
นี่เป็นลูกเล่นใหม่ ๆ
ในตอนแรกมันก็โอเคนะ มีแค่เด็กเรียนดูมันนะ คิดว่า
แล้วเรื่องก็เริ่มถูกหยิบยกขึ้นมา
มันเป็นสกู๊ปเทคโนโลยี ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
"สวัสดี นี่สตีฟ จ็อบส์ ผมอยากได้โทรศัพท์ผมคืน"
มันเป็นเสียงที่น่าหลงใหลมาก
มันเป็นวิธีเดิม ๆ ที่คุณขอร้อง หมวกที่คุณยืมเพื่อนมา
ผมได้พบเขามาก่อนไม่กี่ครั้ง มันเป็นเสียงของเขาไม่ผิดแน่
เขาบอก "ผมไม่ได้โกรธคุณหรอกนะ"
คนที่เราร่วมงานด้วยทำหายไป
แต่คุณสนุกแล้ว เราก็ขอโทรศัพท์คืน
ก่อนที่มันจะไปอยู่กับคนที่ไม่ควรอยู่
และจุดนั้นผมคิดว่า "มันยังไม่ได้ อยู่กับคนที่ไม่ควรอยู่แล้วเหรอ"
(เดาสิว่าใครเพิ่งโทรมา)
(ไม่รู้ ใครอ่ะ)
(สตีฟ จ็อบส์)
ในตอนนั้นนิคบอกว่า "ขอหมายศาลสิ"
"ขอหมายศาลอย่างเป็นทางการ ขอเลย"
"เราต้องการคำยืนยันจริง ๆ ว่านี่เป็นของแท้"
สายต่อไป เขาบอกว่า เขาไม่อยากจะเรียกเงินชดเชย
ตอนนั้นเขาเปลี่ยนเสียงไปเลย
เพราะมันจะส่งผลต่อการขาย เครื่องในปัจจุบันนี้
มันน่าผิดหวังนะ
คุณได้ยินเรื่องของ ชายคนนี้ที่ไม่สนใจเรื่องเงิน
และเขาก็บอก "เป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี"
"ถ้าผมส่งเอกสารให้คุณ ผมไม่ไปมือเปล่าแน่
และจะต้องเล่นบทโหดกับคน ในองค์กรของคุณจะต้องติดคุก
สำหรับนักข่าวที่ได้เรื่อง ผิดศีลธรรมมาสู้กับบริษัทเขา
ก็เหมือนกับว่า "ฆ่าผมที ช่วยฆ่าผมเถอะ"
"ผมต้องติดคุก เพราะไอโฟน ใช่เรื่องเหรอ"
เขาโทรกลับมาแล้วบอกว่า "ได้ เราจะส่งหมายศาลไป"
เขายอมจำนนและเยือกเย็น
แล้วพวกเขาก็ส่งจดหมายมา
และเขาก็ส่งทนายความ จากแอปเปิ้ลมา ที่บ้านเจสันเพื่อมารับโทรศัพท์กลับไป
มันการแลกเปลี่ยนที่เย็นชา
เขาบอกว่า ผมเชื่อว่าคุณมีของผมอยู่
และผมก็ส่งให้เขาไป เขาบอกว่าขอบคุณมาก และออกไปเลย
แอปเปิ้ลก็หมดห่วงแล้วใช่ไหม
เปล่าเลยฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
(บ้านพักของเจสัน เชน)
(Appholes)
ตำรวจต้องมาเคาะประตูเขาด้วยเหรอ
พวกเขาไม่รู้หรือไง ว่ามีแอพบอก
ใครก็ตามที่เคยทำงานกับจ็อบส์มาก่อน
น่าจะรู้เรื่องที่เขาเคย เป็นอันธพาลมาก่อน
แต่นี่น่าจะเป็นหลักฐาน ความอันธพาลที่สุด
ผมและภรรยาออกไปทานอาหารเย็น เรากลับมาที่บ้าน
และสังเกตเห็นว่า ประตูโรงรถเปิดอยู่นิดนึง
ผมก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมก็เปิดขึ้นทั้งหมด และเห็นว่า มีคนอยู่ในนั้น
ผมคิดว่า ซวยแล้ว โจรขึ้นบ้าน
พอผมดูใกล้ ๆ ก็เลยรู้ว่าเป็นตำรวจ
(หมายค้น)
ตำรวจยึดกล่องสมบัติ ส่วนตัวของเชนไปหลายกล่อง
รวมทั้งคอมพิวเตอร์ 4 เครื่อง และมือถืออีก 2 เครื่อง
และกล่องนามบัตรของเขาอีก 1 กล่อง
หนังเรื่องดิซโมโด สิ่งตั้งคำถามของพล็อตหนัง และแรงจูงใจ
ทำไมถึงพังประตูบ้านเชน หลังจากที่เขาคืนโทรศัพท์ไปแล้ว
พวกเขาเอาหมายค้นมาให้ผมดูและบอกว่า
เราเป็นหน่วยงานดูแลกฎหมาย ด้านคอมพิวเตอร์ส่วนภูมิภาค
หลังจากที่เขาค้นบ้าน ผมไปหาข้อมูลในกูเกิ้ลทันที
เจ้าหน้าที่ ที่มาค้นบ้านของเชน
เป็นหน่วยงานด้านอาชญากรรมที่ ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก ชื่อว่ารีแอคท์
เป็นการก่อตั้งของส่วนท้องถิ่น รัฐและเจ้าหน้าที่สหพันธ์รัฐ
ในการเฝ้าระวังการจารกรรมหน่วยงาน ในซิลิคอน วัลเลย์
ปฏิกิริยาตอนแรกของผมคือ "ไม่เป็นไร แอปเปิ้ลนี่เอง"
คริส เฟเซล ผู้รักษาการแทนของดีเอ เป็นคนแนะนำคดีนี้ให้รีแอคท์
หลังจากที่ค้นบ้านของเชนไปแล้ว
เฟเซลได้รับตำแหน่งที่แอปเปิ้ล โดยตัวจ็อบส์เอง
เขาเป็นคนที่ดีมาก ๆ พลังงานเหลือล้น
เขาลังเลกับสิ่งที่ เขาอยากจะให้มันเกิดขึ้น
กับสิ่งที่เป็นความจริง ที่เกี่ยวกับ การดำเนินคดีตามกฎหมาย
เขาเป็นแรงสนับสนุน ไม่ว่าจะเป็น ตัวเลือกไหนก็ตามในคดีนี้
คนมาลงโทษกันได้ที่ไหน
- คุณมาลงโทษที่ไหน - ผมบอกได้เลยสิ่งที่...
ดีเอยังสืบสวนต่อไป และผมไม่ได้อยู่ในวัฏจักรนั้น
เขาเข้ามาส่วนร่วม และใส่ใจอย่างมาก
และอยากอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่
ในสิ่งที่เกิดขึ้น กับการสืบสวน
จ็อบส์เชื่ออย่างมาก ว่าเขาจะถูกฟ้องร้อง
เพราะรีแอคท์ไม่ใช่องค์กรรัฐ ที่ใสสะอาด
มันมีคณะกรรมจากบัญชีรายชื่อ
ที่ร่วมด้วยบริษัทใหญ่ ๆ มากมายในวัลเลย์
ในเมืองหนึ่งอุตสาหกรรม เทคโนโลยีมีอำนาจเหลือล้น
มีการบังคับใช้กฎหมาย ที่กลายมาเป็นกำลังสำคัญ
สำหรับองค์กรที่ใหญ่ ที่สุดในโลกหรือไม่
เขาเป็นที่แน่วแน่และลุ่มหลง ในความสร้างสรรค์ของเขา
และเปรียบเทียบนี้เท่านั้น ที่ผมคิดว่า ถ้ามีใครขโมยลูกคุณไป
คุณจะต้องหัวเสียแน่ ๆ
นั่นเป็นสิ่งที่จ็อบส์รู้สึก มีคนเอาลูกเขาไป
แม้ว่าความกดดันจากแอปเปิ้ล
ดีเอตัดสินใจ ไม่ไล่ล่าดำเนินการกับเชน
เพราะเขาไม่ได้รับว่าขโมยทรัพย์สิน
เขาเป็นนักหนังสือพิมพ์ ที่กำลังเขียนข่าว
ตอนที่เรื่องทั้งหมด กับกิซโมโดเกิดขึ้น
ผมได้คำแนะนำมากมาย จากผู้คนที่บอกว่า
"คุณไม่น่าไปไล่ตามนักข่าวเลย เพราะพวกเขาซื้อของโจรมา
และก็พยายามข่มขู่คุณด้วย คุณควรจะปล่อยให้มันเป็นไป"
"ตอนนี้แอปเปิ้ลเป็นบริษัทใหญ่โตแล้ว คุณไม่ต้องการประชาสัมพันธ์หรอก"
"คุณน่าจะปล่อยไปซะ"
และผมคิดอยู่ในใจในเรื่องนี้ และผมก็มาลงเอย ด้วยบทสรุป
ว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ที่น่าจะเกิดขึ้นได้
แม้ว่าเราได้มาเยอะ เราก็ได้อิทธิพลเพียงเล็กน้อยในโลก
ก็คือถ้าเราเปลี่ยนค่านิยม และเริ่มปล่อยให้มันเป็นไป
ผมทำไม่ได้หรอก อยากจะเลิกนะ
ค่านิยมอะไรที่จ็อบส์กำลังพูดถึง
ตอนที่แอปเปิ้ลเข้ายึด IBM มันคือเดวิด เจอกับโกไลแอต
แต่พอแอปเปิ้ลมาเป็นโกไลแอต จ็อบส์โชว์นิ้วนั้นให้ใครกัน
ที่น่าเศร้าก็คือ นั่นมันกี่เดือนกัน ที่เขาออกไปหลังจากนั้น
นี่คือชายผู้ที่รู้ตัวดี รู้มาตลอด
ว่าเขากำลังจะตาย เขาอุทิศ 10 นาทีในชีวิต
มาคุยกับคนพวกนี้ ที่เจอโทรศัพท์ในบาร์
แล้วก็ตีพิมพ์เรื่องนั้น มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ
เรื่องที่ 3 ของผม เกี่ยวกับความตาย
ประมาณ 1 ปีที่ผ่านมา ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง
ผมตรวจอย่างละเอียด ตอน 7:30 น. ช่วงเช้า
และมันก็ออกมาชัดเจน ว่ามีเนื้องอกที่ตับอ่อน
ผมยังไม่รู้เลยว่า ตับอ่อนคืออะไร
หมอบอกว่า
นี่เป็นมะเร็งชนิดที่ ไม่สามารถรักษาได้
และผมก็หวังว่า น่าจะอยู่ได้ ไม่เกิน 3-6 เดือน
หมอแนะนำให้ผมกลับบ้าน และจัดการกับเรื่องส่วนตัว
ซึ่งหมอบอกเป็นนัยว่า "ให้เตรียมตัวตาย"
หมายความว่า ให้พยายามบอกลูก ๆ ของคุณทุกสิ่ง
ที่คุณคิดว่า คุณมีอีก 10 ปีเพื่อบอกเขา
ภายในเวลาไม่กี่เดือน
ผมอยู่กับการวินิจฉัยโรค ทั้งวันในตอน เย็นผมทำการตัดเนื้อเยื่อไปตรวจ
ผมเงียบสงบ แต่ภรรยาผม ที่อยู่ตรงนั้น
บอกกับผมว่า ตอนที่พวกเขา เห็นเซลล์ที่กล้องจุลทรรศน์
หมอเริ่มร้องไห้ เพราะมันกลายเป็น...
มะเร็งตับอ่อน ที่ค้นพบได้ยาก ซึ่งสามารถรักษาได้ด้วยการผ่าตัด
ผมเข้ารับการผ่าตัด และยินดีอย่างมาก ผมหายแล้ว
สตีฟ จ็อบส์พูดเรื่อง การเป็นมะเร็งด้วยความสงบ
ในพิธีจบการศึกษาที่แสตนฟอร์ด ในปี 2005
เขาเล่าเรื่องอย่างชัดเจน
ทำเสียงเหมือนเขาเคยตรวจโรค
และเข้ารับการผ่าตัดในทันที และรักษาได้หาย
นั่นไม่ใช่เรื่องจริง
สิ่งที่ผมพบ ตลอดช่วงหลายเดือน ของการรายงาน
คือสตีฟ จ็อบส์ตรวจพบมะเร็งจริง
9 เดือนก่อนหน้านั้น และช่วงเวลา 9 เดือน
เขาปฏิเสธที่จะเข้ารับการผ่าตัด ซึ่งที่ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์กล่าว
คือจำเป็นต้องเพิ่มโอกาส ในการอยู่รอด
แทนที่จะเข้ารับการผ่าตัด
เขาค้นหาการเข้าสู่ยาทางเลิก
ที่พยายามรักษาตัวเองจากมะเร็ง
นักลงทุนทางการเงินที่มีโรค จำเป็นต้องควบคุม ชะตากรรมของตัวเอง
พวกเขาจะเอาความทุกข์ทรมานไป ถ้าสามารถควบคุมชะตาของตัวเองได้
และไม่ยอมปล่อยให้ไปอยู่ในกำมือใคร
หุ้นของแอปเปิ้ล เปลี่ยนแปลงไปในทันที ที่มีข่าวลือ เรื่องสุขภาพของจ็อบส์
หุ้นของบริษัท หยุดนิ่งไปชั่วคราว
แล้วก็พุ่งขึ้นมา ตอนที่เปิดขายใหม่
ราคาหุ้น ส่วนของแอปเปิ้ลตกลง
ด้วยทุกขณะที่จ็อบส์หายไปไม่กี่เดือน
(จดหมายจากซีอีโอแอปเปิ้ล สตีฟ จ็อบส์)
แอปเปิ้ลตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม
ตอนที่สตีฟตัดสินใจเผยแพร่จดหมาย
กล่าวว่า "ผมไม่ได้เป็นอะไร"
"มันเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ " และมันก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
สตีฟ จ็อบส์ทำโลกตะลึง
ว่าเขาได้เผชิญกับโรคร้ายนี้
นั่นเป็นสิ่งที่นักลงทุนอยากจะรู้
เพราะเมื่อคุณซื้อหุ้นแอปเปิ้ลแล้ว
ก็หมายความว่าคุณกำลัง เดินตามรอยสตีฟ จ็อบส์
เขาจำต้องบอกผู้ถือหุ้นไปตรง ๆ
เรื่องโรคร้ายนี้
คุณอยากจะให้สตีฟได้อยู่เป็นส่วนตัว
แต่สตีฟกลับมาอยู่ ท่ามกลางสาธารณชน
และคุณก็กลับลำไม่ได้แล้ว เพราะมันลำบากแล้ว
พอเรื่องปล่อยออกไป ผมเห็นสตีฟ
เขาเริ่มพูดเรื่องแอปเปิ้ล เขาบอกว่า
"แอปเปิ้ลเป็นบริษัท ที่ไม่มีแผนกอะไรเลย"
"เราไม่มีระบบบริหารทั้งหมด"
และผมบอกว่า "สตีฟ นั้นจะเป็น เรื่องยอดเยี่ยมสำหรับ ฟอร์จูน"
เขามองผมและบอก "ไม่"
"ผมไม่คิดว่าเราแต่งเรื่อง กับคุณได้หรอก อย่าเพิ่ง"
"อย่าเพิ่งเลย"
แล้วเขาก็พูด และทั้งห้องก็เงียบ
เขาพูดว่า "เราเคย..."
"เราเคยเป็นมิตรกับ ฟอร์จูน นะ
ผมเคยเป็นมิตรกับ ฟอร์จูน แต่ไม่อีกต่อไปแล้ว"
และผมจำได้ว่า น้ำตาเขาก็ไหลออกมา
หนึ่งหยด ตกลงมาบนแว่นเขา
และอีกหยด จำได้ว่าไหลมาที่แก้ม และหยดลงมา ตรงเสื้อเขา
เขาร้องไห้ และทั้งห้องก็เงียบกริบ
สตีฟ จ็อบส์ ซีอีโอของแอปเปิ้ล ปรากฎตัวต่อสาธารณะ เป็นครั้งแรก
หลังจากที่เปลี่ยนตับ ไปเมื่อ 5 เดือนที่แล้ว
เป็นครั้งแรกที่ซีอีโอวัย 54 ปี ยอมรับอย่างเปิดเผย
ว่าทำการผ่าตัดเปลี่ยนไต เมื่อฤดูใบไม้ผลินี้ รักษาชีวิตเขาไว้
ตอนนี้ผมมีตับของคนอายุ 20 กว่า ๆ
ผมขอใช้โอกาสนี้ขอบคุณ ทุกคนในชุมชนแอปเปิ้ล
ที่สนับสนุนอย่างจริงใจ ผมได้รับแล้ว มันมีความหมายกับผมอย่างมาก
และผมอยากจะขอบคุณทิม คุก เป็นอย่างยิ่งด้วย
และคณะผู้บริหารแอปเปิ้ลทั้งหมด
พวกเขาเติบโตไปสู่โอกาส
และบริหารบริษัทด้วยความสามารถ ที่ช่วงเวลาที่ยากลำบาก
ขอบคุณทุกคน ปรบมือให้ด้วยครับ
เขารักในสิ่งที่เขาทำ และผมมีอีเมล จากเขาที่บอกแบบนั้นด้วย
เขาบอกว่า เราทั้งคู่เป็นวาสนา
เรารักในสิ่งที่เราทำ และเราทำได้มายาวนาน
เขาพูดอีกว่า "คุณมีอะไรอย่างอื่นจะขอไหม"
เราอาจเคยมีประสบการณ์กันเล็กน้อย แน่นอนว่าเป็นการถูกคว่ำ
แต่เราเชื่อในหลักเดียวกัน
ผมไม่เข้าใจว่าทำไม คุณต้องเปลี่ยนถ้าคุณยิ่งใหญ่
บอกมาตามตรงเลยนะ
แอปเปิ้ลยิ่งใหญ่
ตอนนี้ เป็นหนึ่งใน หลายองค์กร ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
แต่ละช่วงเวลา เราเห็นจ็อบส์ดูตัวเล็กลง
(เดโม่)
ขณะที่อุปกรณ์ของเขาแข็งแกร่งขึ้น จ็อบส์ก็อ่อนแอลง
มันดูน่าใช้ มากกว่าแล็ปท็อป
และมันมีความสามารถ มากกว่าสมาร์ทโฟน
ด้วยรูปทรงใหญ่สวยงาม
ผมว่าสิ่งที่มากกว่า ความโศกเศร้า ที่จ็อบส์ตาย
คือความกลัวที่เราไม่ทุกข์ร้อนอะไร
สำหรับ 10 ปีสุดท้าย ในมือของเขา
มันพิเศษมากที่ได้ถือ อินเตอร์เน็ตไว้ในมือคุณ
สิ่งที่เขากำลังจะทำ สิ่งมหัศจรรย์นี้ต่อไป
ตอนนี้เขาจากไปแล้ว และยังไม่เห็น ว่าจะมีใครมาแทนที่เขาได้
(สตีฟ ผมคิดว่าวันเกิดของคุณ อยู่ในอาทิตย์นี้แหละ)
(แค่อยากบอกสวัสดีครับ หวังว่าจะสบายดีนะครับ)
(คิดถึงนะ)
(รัก เรจิสและไดแอนน์)
(ขอบคุณ เรจิสและไดแอนน์)
(ใช่ ผมอายุ 56 ปี วันพฤหัสนี้)
(คิดว่าทุกวันเกิด มันคุ้มค่า ที่จะเฉลิมฉลองซะตอนนี้)
(สตีฟคุณเจ๋งที่สุดเลย ส่งจากไอโฟน)
(ปฏิบัติการไอคลาวด์ การปรากฎตัว สู่สาธารณะครั้งสุดท้ายของจ็อบส์)
ขอบคุณ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณมาก ๆ
- มันคอยช่วย... - เรารักคุณ
ขอบคุณครับ
มันคอยช่วย และผมซาบซึ้งอย่างมาก
เขาลาออกอย่างเป็นทางการ ในเดือนสิงหาคม 2 อาทิตย์ก่อนนั้น
แอปเปิ้ลได้กลายเป็นบริษัท ที่มีมูลค่า สูงที่สุดในโลก
ขอบคุณที่มานะครับ เรามีสัปดาห์ที่ยิ่งใหญ่รอคุณอยู่
(เราจะปิดตั้งแต่บ่ายโมง ถึง 3 ทุ่ม ในวันพุธ)
มันเป็นพื้นที่ที่ ไม่มีใครเขียนหลักการ
ซึ่งยืนยาวถึง 200 ปี
หรือวาดภาพที่จะมี คนดูนานหลายศตวรรษ
หรือสร้างโบสถ์ที่ผู้คนจะชื่นชม
และมองด้วยความชื่นชม หลายศตวรรษ
เปล่าเลย มันคือพื้นที่ ที่ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง
และในเวลา 10 ปี มันก็ล้าสมัย
และจะยังใช้ไม่ได้ ใน 10 หรือ 20 ปีข้างหน้า
คุณไม่สามารถ ย้อนกลับไปใช้แอปเปิ้ล 1 ได้
เพราะมันไม่มีซอฟต์แวร์
ในอีกประมาณ 10 ปี คุณจะใช้แอปเปิ้ล 2 ไม่ได้
คุณจะเปิดเครื่องเพื่อดู ว่าเป็นยังไง ไม่ได้ด้วยซ้ำ
เป็นเหมือนตะกอนหิน คุณกำลังสร้างภูเขา
และคุณต้องสร้าง ชั้นตะกอนหินบาง ๆ
เพื่อให้ภูเขาสูงขึ้นมาก
แต่ถ้าผู้คนบนพื้นผิวไม่มี กล้องเอ็กซ์เรย์ ก็จะไม่...
มีทางเห็นชั้นตะกอนนั้น
ในญี่ปุ่น มีแนวคิดที่เรียกว่า "โมโนโนะ อะวาเระ"
แปลว่า "ความตระหนักรู้ อย่างลึกซึ้ง"
มันสดุดีความเศร้าโศก ของการจากไปของชีวิต
และเห็นความงามของใบไม้ ที่ร่วงหล่น มากกว่าใบที่อยู่บนต้น
นั่นอาจเป็นความหมาย ที่ญี่ปุ่น มีต่อจ็อบส์
ความเศร้าของจิตวิญญาณ ที่แสดงในความงาม ของสิ่งต่าง ๆ
ท้ายที่สุด ผมก็ถูกทิ้งไว้ กับคำถามเดียวกัน
ซึ่งทำให้ผม เริ่มการเดินทางนี้
"ทำไมคนแปลกหน้ามากมาย ถึงร้องไห้ ให้กับสตีฟ จ็อบส์"
มันธรรมดาเกินไป ที่จะบอกว่า เขามอบผลิตภัณฑ์ ที่เราชอบ
โดยไม่ถามว่าทำไม ถึงชอบของพวกนั้นขนาดนี้
มันธรรมดาเกินกว่าจะสรุป ว่าเรารักมัน
เพราะมันเชื่อมโยงเรา กับโลกกว้าง
และผู้คนในชีวิต ที่อยู่ห่างไกล
เพราะอุปกรณ์พวกนี้ แยกเราออกห่างเช่นกัน
บางทีธรรมชาติที่ขัดแย้งของ ประสบการณ์ที่เรามี ต่ออุปกรณ์เหล่านี้
อาจสะท้อนความขัดแย้ง ในตัวจ็อบส์เอง
เขาเป็นศิลปิน ที่มุ่งสร้างความสมบูรณ์ แต่ไม่เคยพบ ความสงบเลย
เขามีใจแน่วแน่ราวพระสงฆ์ แต่ไม่มีความสงสารผู้อื่น
เขามอบอิสระแก่เรา แต่ก็แค่ในสวนที่ปิดตาย
ซึ่งเขาเป็นคนถือกุญแจ
หากจะหาจุดร่วม ของความขัดแย้งเหล่านี้
ผมคิดว่าเรา ต้องมองอีกครึ่งหนึ่ง ของความสัมพันธ์กับจ็อบส์
กับตัวเรา
อย่างที่จ็อบส์ต้องการ หน้าจอไอโฟนของผมมันมืด
ภูมิทัศน์ในแบบของเซน ที่มีต่อสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น
ถ้าผมจ้องลึกลงไป ผมจะเห็น ภาพสะท้อนตัวผมเองที่คลุมเครือ
แต่สัมผัสนี้จะคงอยู่เพียงชั่วขณะ
ก่อนที่ผมจะกดปุ่มโฮม และหน้าจอสว่างขึ้น
แต่บางที ผมควรจะใช้เวลา พิจารณาภาพสะท้อนนั้น
ถามตนเองว่า เราทำอะไรอยู่ กับการซื้อ และใช้ผลิตภัณฑ์นี้
อะไรคือธรรมชาติอย่าง เต็มรูปแบบของปฏิสัมพันธ์...
ระหว่างตัวผม กับเครื่องจักร แสนวิเศษที่คุ้นเคยนี้
(บทบรรยาย: BTI Studios)
Thai